ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟ ΟΔΟΝΤΟΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ
«SUBTENIENTE IMG ALVARO»,
CARACOL V “QUE HABLA PARA TODOS/AS”
ZONA NORTE, CHIAPAS, MÉXICO
Τον Ιανουάριο του 2004, μετά την επίσκεψη συντρόφων στο Caracol V “Que habla para todos/as”του Roberto Barrios, γεννήθηκε η ιδέα της δημιουργίας ενός οδοντοτεχνικού εργαστηρίου σε αυτόνομο ζαπατιστικό δήμο της βόρειας ζώνης της Τσιάπας. Μετά από συζήτηση με την Επιτροπή Καλής Διακυβέρνησης, όπου εκτέθηκαν όλα τα προβλήματα και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι σύντροφοι ζαπατίστας στην αποκατάσταση των δοντιών (όπως το μεγάλο κόστος, η απουσία οδοντιάτρων και οδοντοτεχνικών στην περιοχή κλπ), αποφασίστηκε από κοινού με τις αυτόνομες αρχές η διερεύνηση της δυνατότητας στην Ελλάδα στήριξης ενός τέτοιου προγράμματος.
Έτσι, την άνοιξη του 2004 δημιουργήθηκε από άτομα που ενδιαφέρονται να εκφράσουν την έμπρακτη αλληλεγγύη τους στο ζαπατιστικό κίνημα και πιστεύουν ότι τους ενώνουν τα ίδια προτάγματα για ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, άμεση δημοκρατία και αυτονομία, η συλλογικότητα «Σπείρα Αλληλεγγύης / Σπόρος Αντίστασης». Στόχος της όχι μόνο η κατασκευή του οδοντοτεχνικού εργαστηρίου αλλά κυρίως η διάδοση του αγωνιώδους και τόσο ελπιδοφόρου αγώνα των συντρόφων στα εξεγερμένα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού για αυτονομία, και η έκφραση πολιτικής αλληλεγγύης.
Βασικό χαρακτηριστικό του προγράμματος αυτού ήταν επίσης η αποστολή συντρόφων οδοντοτεχνιτών, με σκοπό όχι μόνο το στήσιμο του εργαστηρίου και τη λειτουργία του για μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά κυρίως την εκπαίδευση promotores, συντρόφων δηλαδή που θα αναλάβουν μετά την ολοκλήρωση των μαθημάτων τη λειτουργία του εργαστηρίου.
Από την άνοιξη του 2004 έως τώρα πραγματοποιήθηκαν κοινές εκδηλώσεις, συζητήσεις και προβολές με αυτόνομα και ελευθεριακά στέκια και καταλήψεις στην Αθήνα, τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη και το Βόλο, όπως το Αυτόνομο στέκι, το Ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη, η Κατάληψη Βίλλα Αμαλίας, το Στέκι Πετραλώνων (με τη γυναικεία ομάδα Συνωμότισσες) στην Αθήνα, ο Χώρος κοινωνικής και πολιτιστικής παρέμβασης Πειραιά, το κατειλημμένο στέκι της ιατρικής με την ομάδα Tristero στη Θεσσαλονίκη, ο Χώρος κοινωνικής ανατροπής και πράξης Από κοινού στο Βόλο. Το εγχείρημα αυτό δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την ενεργό συμμετοχή και τη συμβολή των συντρόφων αυτών των συλλογικοτήτων και όλων όσων εξέφρασαν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Παράλληλα, προχωρήσαμε στην μετάφραση και έκδοση ενός βιβλίου, του «Ημερολογίου της Αντίστασης» του Subcomandante Insurgente Marcos, και την αναπαραγωγή CD με μουσική των ζαπατιστικών ιθαγενικών κοινοτήτων.
Τον Οκτώβριο του 2005 σύντροφοι της συλλογικότητας αναχώρησαν για την μακρινή Τσιάπας. Με τη βοήθεια της Επιτροπής Καλής Διακυβέρνησης και συντρόφων αλληλέγγυων από διάφορα μέρη της γης (Ισπανία, Καταλωνία, Χώρα των Βάσκων, Γαλλία) που έμεναν στο καρακόλ, το «εξεγερμένο οδοντοτεχνικό εργαστήριο Subteniente IMG Alvaro», που παίρνει το όνομα ενός αντάρτη που σκοτώθηκε στη μάχη του Οκοσίνκο τον Ιανουάριο του 1994, γίνεται πραγματικότητα και ανοίγει τις πόρτες του στις 5 Δεκεμβρίου 2005 στο καρακόλ του Roberto Barrios.
Στις 5 Ιανουαρίου 2006 ξεκινούν τα μαθήματα επιμόρφωσης με τη συμμετοχή 12 προμοτόρων από 9 αυτόνομους δήμους της βόρειας ζώνης. Ο τρόπος και η διαδικασία των μαθημάτων καθορίστηκε αμεσοδημοκρατικά και ισότιμα, από τις κοινές συνελεύσεις που πραγματοποιούνταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Τα μαθήματα διήρκεσαν συνολικά 5 μήνες και το πρόγραμμα διαμορφώθηκε σε 20 μέρες συνεχούς δουλειάς και 10 μέρες «ξεκούρασης» (αυτό θεωρήθηκε απαραίτητο για να έχουν τη δυνατότητα να επιστρέφουν στις κοινότητές τους, πολλές από τις οποίες βρίσκονταν έως και 15 ώρες μακριά). Ταυτόχρονα, το εργαστήριο λειτουργούσε κανονικά με ασθενείς, πράγμα που βοήθησε τους συντρόφους να αποκτήσουν σε μικρό χρονικό διάστημα την απαραίτητη εμπειρία. Με τη λήξη των μαθημάτων, συνεχίστηκε κανονικά η λειτουργία του με τη συμμετοχή όλων και με το ίδιο πρόγραμμα και ωράριο που υπήρχε κατά τη διάρκεια της επιμόρφωσης. Σήμερα, μπορούμε πλέον να πούμε ότι το Caracol V “Que habla para todos/as” της βόρειας ζώνης της Τσιάπας διαθέτει 9 αρκετά έμπειρους οδοντοτεχνίτες.
Το κόστος για τη διαμόρφωση του χώρου (το κτίριο υπήρχε αλλά ήταν σε άθλια κατάσταση· χρειάστηκε να στρωθεί τσιμέντο στο πάτωμα, να αλλαχτούν τα ξύλα των τοίχων, να βαφτεί, να γίνει εγκατάσταση ηλεκτρικού, υδραυλική και γκαζιού, ενώ κατασκευάστηκαν οι πάγκοι εργασίας, τα ράφια και όλα όσα ήταν απαραίτητα για τη λειτουργία του), την αγορά των μηχανημάτων και των αναλώσιμων υλικών και τα μεταφορικά έφτασε μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο τα 94200 πέσος δηλαδή 6730 ευρώ περίπου.
Το εγχείρημα αυτό δεν σταματά εδώ. Η οικονομική στήριξη του εργαστηρίου για την αγορά αναλώσιμων υλικών καθώς και για τα έξοδα μετακίνησης των προμοτόρες θα συνεχιστεί.
Η καμπάνια αντιπληροφόρησης και έμπρακτης αλληλεγγύης θα προχωρήσει με τη συμμετοχή όχι μόνο της συλλογικότητας Σπείρα αλληλεγγύης / Σπόρος αντίστασης αλλά και των συντρόφων από το Ελευθεριακό Στέκι «Πικροδάφνη» της Αθήνας, το Χώρο κοινωνικής ανατροπής και πράξης «Από κοινού» του Βόλου, την ομάδα Terminal 119 της Θεσσαλονίκης, καθώς και αλληλέγγυους/ες από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και αλλού, οι οποίοι, συγκροτώντας μια μορφή δικτύου, επιδιώκουν αφενός να στηρίξουν οικονομικά το πρόγραμμα της περαιτέρω λειτουργίας του εργαστηρίου που αποφασίστηκε από τους ίδιους τους προμοτόρες τον Νοέμβριο του 2006 και στοχεύει «στην δίκαιη και ισότιμη προσφορά των υπηρεσιών τους, ως οδοντοτεχνίτες, στον τομέα της υγείας στη βόρεια ζώνη της Τσιάπας» και αφετέρου να συμβάλουν στην αντιπληροφόρηση για τον ζαπατιστικό αγώνα με τη συμμετοχή στην έκδοση του περιοδικού «Ζαπατίστας» που ως τώρα εξέδιδε και διακινούσε το στέκι «Από κοινού» του Βόλου.
31.3.07
Έντυπο Νο3 (συνέχεια)
Οαχάκα, η δική μας ήττα
«Εδώ και πάνω από τρεις μήνες, τα φαντάσματα της Λουίζ Μισέλ και του Ελιζέ Ρεκλύ περιπλανώνται το βράδυ στα έρημα σοκάκια μιας αρχαίας πόλης στον μεξικάνικο νότο – το σκοτάδι φωτισμένο από το αμυδρό φως των λαμπών στο δρόμο κι απ’ τη φωτιά των εκατοντάδων οδοφραγμάτων ζεσταίνει τις νύχτες της Οαχάκα»
Ποιος νοιάστηκε στις «πολιτισμένες» δυτικές νεκροπόλεις μας γι’ αυτό που έγινε στην Οαχάκα; Ποιος θέλησε να μάθει; Νεκρική ησυχία επικρατεί εδώ… Για άλλη μια φορά αυτό που συνέβη εκεί είναι μακριά, μακριά από τις έγνοιες του ανθρώπου που κοιτάει αλλά δεν βλέπει, ακούει αλλά δεν νοιώθει, σκέφτεται αλλά δεν αμφισβητεί… Το αίμα των ανθρώπων που έπεσαν νεκροί εκεί πέρα δεν κύλησε ως εδώ, τι μας νοιάζει… όπως και τα δάκρυα. Τα ουρλιαχτά των γυναικών και των κοριτσιών που βιάστηκαν από τους ένστολους φρουρούς του Κτήνους δεν άγγιξαν τα αυτιά μας, τι μας νοιάζει… όπως και οι σιωπές όσων «εξαφανίστηκαν». Η εξέγερση της Οαχάκα είναι ένα σημάδι, για όσους θέλουν να το δουν, που λέει: «Η ανθρωπότητα δεν έσβησε ακόμη», «Η ελπίδα για μια κοινωνία ελεύθερη και δίκαιη δεν θάφτηκε μαζί με τις επαναστάσεις του παρελθόντος». Η εξέγερση των ανθρώπων της Οαχάκα μας εμπνέει και μας πεισμώνει ακόμη περισσότερο να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό τον κόσμο που η σήψη έχει φτάσει κάθε του πτυχή…
Στις 14 Ιουνίου το 2006 η αστυνομία της κυβέρνησης του Ουλίσες Ρουίς κατέστειλε με τον πιο βίαιο τρόπο την απεργία των εβδομήντα χιλιάδων δασκάλων της Οαχάκα. Οι απεργοί είχαν καταλάβει από τις 22 Μαΐου τους δρόμους και την κεντρική πλατεία Zocalo με αιτήματα την αύξηση των μισθών τους, την ενίσχυση υποστηρικτικών προγραμμάτων για τις σχολικές υποδομές, τη χορήγηση επιδομάτων για τους φοιτητές που ζουν σε πιο περιθωριοποιημένους δήμους κ.ά. Τα αποτελέσματα της βίαιης καταστολής ήταν αιματηρά: δύο παιδιά και τουλάχιστον τρεις δάσκαλοι νεκροί, 92 τραυματίες, απαγωγές δασκάλων, συλλήψεις και οικογενειακές διώξεις. Οι μπάτσοι καταστρέψανε ακόμη τις εγκαταστάσεις του Radio Planton, του εναλλακτικού ραδιόφωνου που είχαν στήσει οι ίδιοι οι δάσκαλοι/ες για την ενημέρωση σε σχέση με το κίνημά τους και όχι μόνο. Τα ελεγχόμενα από την κυβέρνηση ΜΜΕ προσπάθησαν αμέσως να διασύρουν το κίνημα, λέγοντας πως από πίσω κρύβονται κάποιες «εξτρεμιστικές ομάδες», αλλά χιλιάδες άνθρωποι της Οαχάκα (αγρότες, εργάτες, επιστήμονες, άνεργοι, θρησκευόμενοι, φοιτητές και νοικοκυρές) αψηφώντας όλα αυτά, μιας και εξ αρχής ήταν αλληλέγγυοι στο κίνημα των δασκάλων, κατέβηκαν μαζί τους στο δρόμο με κοινό αίτημα αυτή τη φορά, «να πέσει ο Ulises». Έτσι στις 16 Ιουνίου εξακόσιες χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους, ύστερα από κάλεσμα των δασκάλων. Επίσης, ομάδες φοιτητών και δασκάλων κατέλαβαν το Radio Universidad, το σταθμό του Ανεξάρτητου Πανεπιστημίου Benito Jjuarez της Οαχάκα, και άρχισαν να μεταδίδουν λεπτό προς λεπτό όσα συνέβαιναν στους δρόμους της πόλης.
Παράλληλα, δημιουργείται στη βάση της άμεσης δημοκρατίας η Λαϊκή Συνέλευση των Λαών της Οαχάκα (APPO) από 365 οργανώσεις, ιθαγενικές κοινότητες, συνδικάτα, κοινωνικές οργανώσεις και επιτροπές πολιτών, μεταξύ των οποίων και το Ελευθεριακό Ιθαγενικό Συμβούλιο της Οαχάκα «Ρικάρντο Φλόρες Μαγκόν». Η Λαϊκή Συνέλευση, όπως η ίδια διακηρύσσει «είναι πλουραλιστική και προσπαθεί να γίνει ένα σταθερό σημείο ανάλυσης, σκέψης και λήψης αποφάσεων που θα οδηγεί το κοινωνικό κίνημα». Επίσης, θεωρεί ότι «υπήρξε ένα σημαντικό βήμα με το πέρασμα από τις οικονομικές και συνδικαλιστικές διεκδικήσεις σε έναν πολιτικό χαρακτήρα: την εξαφάνιση των αρχών. Αλλά πολύ περισσότερο από την πτώση ενός προσώπου, θέλουμε να ξεκινήσει μια διαδικασία δημιουργίας της δημοκρατίας, για να υπάρξει ένας νέος τρόπος να κάνουμε πολιτική, όπου η λήψη των αποφάσεων θα προέρχεται από τον λαό». Στη βάση αυτών των επιδιώξεων και εναντιωνόμενοι στη λεηλασία του μεξικανικού νότου από τις πολυεθνικές εταιρείες που επιθυμούν την «ανάπτυξη» της, κατά τ’ άλλα, τουριστικής περιοχής της Οαχάκα, πράγμα που συνεπάγεται μια τεράστια υποβάθμιση της ζωής των ντόπιων πληθυσμών, οι άνθρωποί της προχωρούν σε δυναμικές ενέργειες ενάντια στην κυβέρνηση Ρουίς. Καταλαμβάνουν την πρωτεύουσα της Οαχάκα, δέκα περίπου δημαρχίες, μεταξύ των οποίων οι Juchitan, Zimatlan, Huautla de Jimenez, Teotitlan de Flores Magon, Matias Romero, Huajuapan de Leon, Port Angel και Puerto Escondido, και υψώνουν χιλιάδες οδοφράγματα γύρω και μέσα στην πόλη. Στις 28 Ιουνίου θα διοργανωθεί η 4η Μεγάλη Πορεία όπου θα συμμετέχουν περίπου 800.000 άνθρωποι. Ο Ρουίς σε συνεργασία με παραστρατιωτικές ομάδες εξαπολύει για άλλη μια φορά ένα ανθρωποκυνηγητό που θα έχει ως αποτέλεσμα δολοφονίες, τραυματισμούς και απαγωγές αγωνιστών. Αντίστοιχα, ο Βισέντε Φοξ, του ακροδεξιού κόμματος PAN και πρόεδρος του Μεξικού, θα στείλει την Ομοσπονδιακή Αστυνομία Πρόληψης για να καταστείλει την εξέγερση. «Οι μπάτσοι του είναι στο δρόμο. Εκτοξεύουν δακρυγόνα, ξυλοκοπούν με περισσή βιαιότητα, συλλαμβάνουν χωρίς εντάλματα σύλληψης, εισβάλλουν σε σπίτια χωρίς άδεια, καταστρέφουν περιουσίες, καταλαμβάνουν νοσοκομεία και κλινικές, απαγορεύουν την ελεύθερη κυκλοφορία των ατόμων, παρενοχλούν σεξουαλικά τις γυναίκες.»
Στις 11 Ιουλίου η APPO οργανώνει δράσεις κοινωνικής ανυπακοής, επιδιώκοντας "να ρίξει την κυβέρνηση και τις αρχές που υπάρχουν στην πολιτεία" όπως η ίδια λέει. Έτσι αποκλείει τις εισόδους πολυτελών ξενοδοχείων, τις εισόδους της πόλης, το τοπικό αεροδρόμιο και υψώνει οδοφράγματα σε όλη την Οαχάκα. Εκείνη την περίοδο διοργανώνεται, όπως κάθε χρόνο, η μεγαλύτερη γιορτή της Οαχάκα, η Γκελαγκέτσα, η οποία έχει μετατραπεί στη σημαντικότερη τουριστική-εμπορική ατραξιόν για τα ντόπια αφεντικά. Ο λαός της Οαχάκα θα διαλύσει αυτή τη γιορτή καταγγέλλοντας την εμπορευματοποίησή της και θα στήσει τη δική του Γκελαγκέτσα σε μια φτωχογειτονιά. Μπορούμε να φανταστούμε το πλήγμα που επέφερε στην τουριστική βιομηχανία αυτή η ακύρωση της γιορτής… Ταυτόχρονα, αγρότες από το Tuxtepec αρχίζουν να κατευθύνονται με πορεία προς την Οαχάκα και οι κάτοικοι του Atenco προς την Πόλη του Μεξικό όπου μεγάλη πορεία θα πραγματοποιηθεί μαζί με την «Άλλη Καμπάνια» των Ζαπατίστας για την αλληλεγγύη στον λαό της Οαχάκα. Ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πανεπιστημίου που είχε καταληφθεί από τους φοιτητές και τους δασκάλους στις 22 Ιουλίου δέχεται πυροβολισμούς από παραστρατιωτικούς, όπως επίσης, την ίδια μέρα, ρίχνονται μολότοφ στο σπίτι του Rueda Pachero (συνδικαλιστή ηγέτη των δασκάλων). Το ίδιο θα συμβεί λίγες μέρες μετά στο σπίτι του Alejandro Cruz, ηγέτη των Οργανώσεων για τα Ιθαγενικά Δικαιώματα.
Την 1η Αυγούστου οι γυναίκες της Οαχάκα θα καταλάβουν τα γραφεία του κρατικού τηλεοπτικού σταθμού Canal 9 για να ενημερώσουν τον κόσμο σχετικά με το κίνημά τους. Απαιτούν την καθαίρεση του Ρουίς. Ενώ δεν γνωρίζουν πώς να χειρίζονται τον τηλεοπτικό σταθμό, κάνουν πολύωρες εκπομπές και δουλεύουν μόνες τους τις κάμερες και τα μηχανήματα. Δάσκαλοι κάνουν μαθήματα δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου, ενώ παράλληλα προβάλλονται ντοκιμαντέρ σχετικά με τα άλλα κινήματα του Μεξικού (Ζαπατίστας, Άλλη Καμπάνια, Ατένκο). Στις 10 Αυγούστου διοργανώνεται μια μεγάλη πορεία στην οποία συμμετέχουν πάνω από είκοσι χιλιάδες άνθρωποι. Η πορεία θα χτυπηθεί με πυροβολισμούς από την αστυνομία και από ελεύθερους σκοπευτές, σκοτώνοντας τον Χοσέ Κομενάρες και τραυματίζοντας δεκάδες άλλους. Οι διαδηλωτές απαντούν με πέτρες και κρατούν αιχμάλωτους τέσσερις αστυνομικούς. Λίγες μέρες αργότερα, στις 16 Αυγούστου πέντε χιλιάδες συνδικαλιστές του Εθνικού Συνδικάτου Εργαζομένων της Γραμματείας Υγείας (Sntssa) ξεκινούν απεργία διαρκείας για να συμμετέχουν στο κίνημα των δασκάλων, απαιτώντας την παραίτηση του Ουλίσες Ρουίς. Έτσι στις 18 Αυγούστου, υπό αυτό το αίτημα, πάνω από 18 χιλιάδες εργαζόμενοι από 20 περίπου συνδικάτα συμμετέχουν στην 24ωρη γενική απεργία. Τα ξημερώματα της 21 Αυγούστου παρακρατικοί επιτίθενται με πυροβολισμούς στο Canal 9, το οποίο ήταν υπό κατάληψη, και στον ραδιοφωνικό σταθμό Radio APPO, καταστρέφουν τις κεραίες και τα μηχανήματα και τραυματίζουν κάποιους/ες. Κάποιοι «εξαφανίστηκαν». Ο λαός της Οαχάκα θα αντιδράσει άμεσα καταλαμβάνοντας 12 ραδιοφωνικούς σταθμούς της πόλης. Τελικά θα κρατήσει μόνο τους 3 από αυτούς, μιας και μόνον αυτούς μπορεί να περιφρουρήσει.
Στις 22 Αυγούστου θα ξεκινήσει οργανωμένη επίθεση από παρακρατικούς δολοφόνους με σκοπό να διώξουν τους εξεγερμένους Οαχακένιους από τους ραδιοσταθμούς, τα οδοφράγματα και τις κατειλημμένες πλατείες. Μέσα από βανάκια και μοτοσικλέτες οι πληρωμένοι δολοφόνοι πυροβολούν τον κόσμο εν ψυχρώ. Ο Λορένσο Σανπέδρο θα δολοφονηθεί. Οι εξεγερμένοι στήνουν αμέσως περίπου 2500 οδοφράγματα περιμένοντας και άλλη επίθεση από τους παρακρατικούς. Από τις 23 Αυγούστου αρχίζουν οργανωμένες απαγωγές αγωνιστών από ένστολους και μη μπάτσους και παρακρατικούς. Δεκάδες άτομα «εξαφανίζονται». Ύστερα από καιρό, όταν κάποιοι από αυτούς επέστρεψαν, ήταν φανερά τα σημάδια κακοποίησης. Αναφέρθηκαν ακόμη και εικονικές εκτελέσεις και απειλές ότι θα τους σκότωναν. Κλειστά φορτηγάκια με συμβατικές πινακίδες κυκλοφορούσαν μέσα στην πόλη και «μάζευαν» κόσμο. Οι εξεγερμένοι το είχαν αντιληφθεί αυτό και τα αναζητούσαν μέσα στην πόλη.
Στις 21 Σεπτεμβρίου ο εξεγερμένος λαός της Οαχάκα αποφασίζει να κάνει μεγάλη πορεία στην πρωτεύουσα του Μεξικού. 4.000 πολίτες φτάνουν στην Πόλη του Μεξικό στις 8 Οκτωβρίου. Εκεί θα πραγματοποιηθεί τεράστια πορεία αλληλεγγύης στην Οαχάκα μαζί με την εξεγερμένη κοινότητα Ατένκο και την Άλλη Καμπάνια των Ζαπατίστας. Πολλοί διαδηλωτές θα κατασκηνώσουν έξω από το κτήριο της γερουσίας απαιτώντας την καθαίρεση του Ρουίς, και 20 δάσκαλοι από την APPO θα αρχίσουν απεργία πείνας μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του αγωνιστή της APPO Alejandro Garcia Hernandez, τον οποίο σκοτώσανε με 3 σφαίρες παρακρατικοί μέσα από αυτοκίνητο μπροστά σε κάποιο οδόφραγμα. Ήταν ο δέκατος στη σειρά νεκρός. «Ταυτόχρονα, το συνδικάτο των δασκάλων στράφηκε στη βάση του για μια ακόμη διαβούλευση σχετικά με την επιστροφή στις τάξεις. Πολλοί δάσκαλοι θεωρούν ότι έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στο θάνατο και στη συνέχιση του αγώνα και για πρώτη φορά σε τοίχο της πόλης εμφανίστηκε γραμμένη με σπρέι η διαπίστωση "Rueda P. είσαι προδότης των δασκάλων και της APPO". Πρόκειται για τον ηγέτη του συνδικάτου των δασκάλων που στην εθνική τηλεόραση ανακοίνωσε την επιστροφή στις τάξεις, ανακοίνωση εντελώς "παράνομη" με την έννοια ότι δεν είχε διεξαχθεί διαβούλευση με τη βάση όπως προβλέπουν οι αρχές του Τομέα 22». Στις 18 Οκτωβρίου ένας ακόμη δάσκαλος δολοφονείται καθώς βγαίνει από μια συνέλευση με γείτονες στην συνοικία Jardin. Το όνομά του είναι Pafilo Hernandez Vasquez.
Η πλειοψηφία της γερουσίας απέρριψε το αίτημα των εξεγερμένων για καθαίρεση του Ρουίς και δήλωσε ότι δεν γίνεται να αποδεχτεί την έλλειψη κρατικής εξουσίας στην Οαχάκα. Ο αυτοοργανωμένος λαός της Οαχάκα, μέσω της APPO, θα καλέσει στην ενδυνάμωση των οδοφραγμάτων. Παράλληλα, στα τέλη του Οκτωβρίου μια αντιπροσωπεία της APPO θα απευθυνθεί στο Παναμερικανικό Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ζητώντας τους να μιλήσουν για την συνεχιζόμενη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το μεξικάνικο κράτος και τους παρακρατικούς. Γίνονται συγκεκριμένες αναφορές στα βασανιστήρια, τους βιασμούς και τις δολοφονίες.
Λίγες μόνον μέρες μετά την επίσκεψη αυτή, δολοφονείται από παρακρατικούς στην Οαχάκα ο δημοσιογράφος και ακτιβιστής των indymedia Brad Will. Στις 27 Οκτωβρίου, και ενώ τα οδοφράγματα δέχονται επίθεση από τους παρακρατικούς, ο Brad Will πέφτει νεκρός ενώ κατέγραφε τα γεγονότα. Οι κάμερες των διαδηλωτών έχουν απαθανατίσει τους δράστες, μεταξύ των οποίων και υψηλόβαθμοι αστυνομικοί αλλά και στελέχη μυστικών υπηρεσιών και δημοτικοί σύμβουλοι (!) του κόμματος PRI. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι που ευθύνονται και για τη δολοφονία 3 ακόμη εξεγερμένων την ίδια μέρα. Συγκεκριμένα, οι δολοφόνοι είναι οι Χουάν Κάρλος Σοριάνο (τοπική αστυνομία), Μανουέλ Αγκιλάρ (προσωπικό του Δήμου), Αμπέλ Σαντιάγκο Σαράτε (υπεύθυνος για τη δημόσια ασφάλεια στη Σάντα Λουτσία και εκλεγμένος αντιπρόσωπος του PRI) και Πέντρο Καρμόνα (παραστρατιωτικός). Τις φωτογραφίες των δολοφόνων δημοσιεύουν οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (http://www.rsf.org/article.php3?id_article=19484).
Στις 28 και 29 Οκτωβρίου λαμβάνει χώρα μεγάλη επιχείρηση της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας στην πόλη. 60 συλλήψεις και βασανισμοί, δακρυγόνα και ξύλο στο δρόμο είναι ο τελικός απολογισμός. Σχεδόν άμεσα, την 1η Νοεμβρίου, κάποιοι από τους Ζαπατίστας κλείνουν τους δρόμους της Τσιάπας που οδηγούν στην Οαχάκα δηλώνοντας με τον συμβολικό αυτόν τρόπο την αλληλεγγύη τους στους εξεγερμένους.
Νέα πολύωρη επίθεση της αστυνομίας έχουμε στις 2 Νοεμβρίου, μια μέρα μετά, με κεντρικό τους στόχο τον ραδιοφωνικό σταθμό των εξεγερμένων (Radio Universidad). Οι πολίτες της Οαχάκα αυτή τη φορά εξαγριώνονται και τρέχουν να υπερασπιστούν το ραδιόφωνο. Τα οδοφράγματα κρατάνε για μια μέρα και η αστυνομία απωθείται με βροχή από πέτρες. Τα ελικόπτερα απομακρύνονται από φωτοβολίδες που τους πετάνε με αυτοσχέδιους εκτοξευτήρες οι αλληλέγγυοι στο ραδιοσταθμό. Στην απώθηση των αστυνομικών συμμετέχουν και οι συγγενείς των κλεισμένων στο πανεπιστήμιο όπου βρίσκεται ο πομπός του ραδιοσταθμού.
Στις 5 Νοεμβρίου διοργανώνεται μια μεγάλη πορεία από την APPO ως απάντηση στην καταστολή. Οι διοργανωτές δηλώνουν πως συμμετείχαν στην πορεία γύρω στις 800.000 ανθρώπους. Παράλληλα, στην APPO γίνονται ήδη συζητήσεις για το πώς μπορεί να θεσμιστεί μια νέα σειρά κανόνων που να ισχύουν στις εξεγερμένες περιοχές καθώς και το πώς θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα νέο συνταγματικό καθεστώς.
Όλη αυτή την περίοδο συνεχίζονται τόσο οι αψιμαχίες με την αστυνομία όσο και οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης από όλο τον κόσμο αλλά και από τους Ζαπατίστας, διάφορες μεξικάνικες ομάδες στην Πόλη του Μεξικό κτλ.
Στις 25 Νοεμβρίου μια νέα πορεία θα λάβει χώρα στην Οαχάκα. Και πάλι την έχει καλέσει η APPO. Ωστόσο τώρα η αστυνομία θα κρατήσει και πάλι μια σκληρή κατασταλτική στάση. Το αποτέλεσμα είναι 185 συλλήψεις και πολύωρες οδομαχίες. Στην πορεία αυτή η APPO θα θελήσει να διαχωριστεί από κάποιους «προβοκάτορες» που προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές σε αυτοκίνητα και σπίτια πετώντας μολότοφ και πέτρες. Και την επόμενη μέρα θα ακολουθήσει αντιδιαδήλωση από τους φίλα προσκείμενους στην κυβέρνηση. Η αντιδιαδήλωση θα εστιάσει στα επεισόδια που προκάλεσε η πορεία της APPO την προηγούμενη μέρα.
Μία μέρα αργότερα, στις 27 Νοεμβρίου, η αστυνομία με νέες επιθέσεις σαρώνει και τα τελευταία οδοφράγματα που είχαν μείνει στην πόλη. Αρχίζουν οι συλλήψεις και οι επικηρύξεις μελών της APPO.
Τον Δεκέμβριο ελάχιστα αλλάζουν. Απλά η ίδια κατάσταση συνεχίζεται με πρόεδρο τον Καλντερόν (ο οποίος ορκίζεται στο νέο του αξίωμα τα μεσάνυχτα, εξαιτίας του φόβου επεισοδίων!). Οι συλλήψεις μελών της APPO συνεχίζονται. Η καταστολή συνεχίζεται. Η πρώτη μεγάλη πορεία του Δεκεμβρίου θα γίνει στις 10 του μηνός. Τα αιτήματα γνωστά: δικαιοσύνη για όσους δολοφονήθηκαν, απελευθέρωση όσων φυλακίστηκαν, «εμφάνιση» όσων εξαφανίστηκαν. Είναι άλλη μια πορεία με κεντρικό της ζήτημα τη βαρβαρότητα της κρατικής καταστολής.
Στις 15 Δεκεμβρίου ο κυβερνήτης Ρουίς απελευθερώνει 43 εξεγερμένους που κρατούσε στις φυλακές του, αφήνοντας, όμως, τους υπόλοιπους 290 πολίτες μέσα. Παράλληλα, αποχωρούν λίγοι μπάτσοι από την πόλη της Οαχάκα. Αυτή η κίνηση έγινε ως απάντηση στο αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Οαχάκα από διεθνείς οργανώσεις (πχ Διεθνής Αμνηστία, επιτροπές του Παναμερικανικού Συμβουλίου για τα Δικαιώματα, ΟΗΕ κλπ). Οι απαγωγές και οι ξυλοδαρμοί, η τρομοκρατία και η βία συνεχίζονται. Απλώς το μεξικάνικο κράτος προσέχει πλέον να μην εκδηλώνεται η ωμότητα της καταστολής μπροστά στα μάτια διεθνών παρατηρητών. Ήδη οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν επιβεβαιώσει βασανισμούς (σεξουαλική κακοποίηση, ηλεκτροσόκ στα γεννητικά όργανα, στα πέλματα, σπασμένα δάχτυλα κτλ) σε 300 περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν συλληφθεί. Η APPO ανακοινώνει πως υπάρχουν 17 θάνατοι από τους 14 Ιουνίου μέχρι το Δεκέμβριο.
Στις 22 Δεκεμβρίου έχουμε την παγκόσμια μέρα αλληλεγγύης στους εξεγερμένους της Οαχάκα που διοργάνωσαν οι Ζαπατίστας. Πορείες και εκδηλώσεις αλληλεγγύης λαμβάνουν χώρα σε εκατοντάδες πόλεις του κόσμου. Μία εβδομάδα μετά, μέλη της APPO θα παραστούν στην Intergalactica που διοργανώνουν οι Ζαπατίστας, ενισχύοντας έτσι την αλληλεγγύη μεταξύ των κινημάτων της Τσιάπας και της Άλλης Καμπάνιας με την Οαχάκα και τους εξεγερμένους της.
«Εδώ και πάνω από τρεις μήνες, τα φαντάσματα της Λουίζ Μισέλ και του Ελιζέ Ρεκλύ περιπλανώνται το βράδυ στα έρημα σοκάκια μιας αρχαίας πόλης στον μεξικάνικο νότο – το σκοτάδι φωτισμένο από το αμυδρό φως των λαμπών στο δρόμο κι απ’ τη φωτιά των εκατοντάδων οδοφραγμάτων ζεσταίνει τις νύχτες της Οαχάκα»
Ποιος νοιάστηκε στις «πολιτισμένες» δυτικές νεκροπόλεις μας γι’ αυτό που έγινε στην Οαχάκα; Ποιος θέλησε να μάθει; Νεκρική ησυχία επικρατεί εδώ… Για άλλη μια φορά αυτό που συνέβη εκεί είναι μακριά, μακριά από τις έγνοιες του ανθρώπου που κοιτάει αλλά δεν βλέπει, ακούει αλλά δεν νοιώθει, σκέφτεται αλλά δεν αμφισβητεί… Το αίμα των ανθρώπων που έπεσαν νεκροί εκεί πέρα δεν κύλησε ως εδώ, τι μας νοιάζει… όπως και τα δάκρυα. Τα ουρλιαχτά των γυναικών και των κοριτσιών που βιάστηκαν από τους ένστολους φρουρούς του Κτήνους δεν άγγιξαν τα αυτιά μας, τι μας νοιάζει… όπως και οι σιωπές όσων «εξαφανίστηκαν». Η εξέγερση της Οαχάκα είναι ένα σημάδι, για όσους θέλουν να το δουν, που λέει: «Η ανθρωπότητα δεν έσβησε ακόμη», «Η ελπίδα για μια κοινωνία ελεύθερη και δίκαιη δεν θάφτηκε μαζί με τις επαναστάσεις του παρελθόντος». Η εξέγερση των ανθρώπων της Οαχάκα μας εμπνέει και μας πεισμώνει ακόμη περισσότερο να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό τον κόσμο που η σήψη έχει φτάσει κάθε του πτυχή…
Στις 14 Ιουνίου το 2006 η αστυνομία της κυβέρνησης του Ουλίσες Ρουίς κατέστειλε με τον πιο βίαιο τρόπο την απεργία των εβδομήντα χιλιάδων δασκάλων της Οαχάκα. Οι απεργοί είχαν καταλάβει από τις 22 Μαΐου τους δρόμους και την κεντρική πλατεία Zocalo με αιτήματα την αύξηση των μισθών τους, την ενίσχυση υποστηρικτικών προγραμμάτων για τις σχολικές υποδομές, τη χορήγηση επιδομάτων για τους φοιτητές που ζουν σε πιο περιθωριοποιημένους δήμους κ.ά. Τα αποτελέσματα της βίαιης καταστολής ήταν αιματηρά: δύο παιδιά και τουλάχιστον τρεις δάσκαλοι νεκροί, 92 τραυματίες, απαγωγές δασκάλων, συλλήψεις και οικογενειακές διώξεις. Οι μπάτσοι καταστρέψανε ακόμη τις εγκαταστάσεις του Radio Planton, του εναλλακτικού ραδιόφωνου που είχαν στήσει οι ίδιοι οι δάσκαλοι/ες για την ενημέρωση σε σχέση με το κίνημά τους και όχι μόνο. Τα ελεγχόμενα από την κυβέρνηση ΜΜΕ προσπάθησαν αμέσως να διασύρουν το κίνημα, λέγοντας πως από πίσω κρύβονται κάποιες «εξτρεμιστικές ομάδες», αλλά χιλιάδες άνθρωποι της Οαχάκα (αγρότες, εργάτες, επιστήμονες, άνεργοι, θρησκευόμενοι, φοιτητές και νοικοκυρές) αψηφώντας όλα αυτά, μιας και εξ αρχής ήταν αλληλέγγυοι στο κίνημα των δασκάλων, κατέβηκαν μαζί τους στο δρόμο με κοινό αίτημα αυτή τη φορά, «να πέσει ο Ulises». Έτσι στις 16 Ιουνίου εξακόσιες χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους, ύστερα από κάλεσμα των δασκάλων. Επίσης, ομάδες φοιτητών και δασκάλων κατέλαβαν το Radio Universidad, το σταθμό του Ανεξάρτητου Πανεπιστημίου Benito Jjuarez της Οαχάκα, και άρχισαν να μεταδίδουν λεπτό προς λεπτό όσα συνέβαιναν στους δρόμους της πόλης.
Παράλληλα, δημιουργείται στη βάση της άμεσης δημοκρατίας η Λαϊκή Συνέλευση των Λαών της Οαχάκα (APPO) από 365 οργανώσεις, ιθαγενικές κοινότητες, συνδικάτα, κοινωνικές οργανώσεις και επιτροπές πολιτών, μεταξύ των οποίων και το Ελευθεριακό Ιθαγενικό Συμβούλιο της Οαχάκα «Ρικάρντο Φλόρες Μαγκόν». Η Λαϊκή Συνέλευση, όπως η ίδια διακηρύσσει «είναι πλουραλιστική και προσπαθεί να γίνει ένα σταθερό σημείο ανάλυσης, σκέψης και λήψης αποφάσεων που θα οδηγεί το κοινωνικό κίνημα». Επίσης, θεωρεί ότι «υπήρξε ένα σημαντικό βήμα με το πέρασμα από τις οικονομικές και συνδικαλιστικές διεκδικήσεις σε έναν πολιτικό χαρακτήρα: την εξαφάνιση των αρχών. Αλλά πολύ περισσότερο από την πτώση ενός προσώπου, θέλουμε να ξεκινήσει μια διαδικασία δημιουργίας της δημοκρατίας, για να υπάρξει ένας νέος τρόπος να κάνουμε πολιτική, όπου η λήψη των αποφάσεων θα προέρχεται από τον λαό». Στη βάση αυτών των επιδιώξεων και εναντιωνόμενοι στη λεηλασία του μεξικανικού νότου από τις πολυεθνικές εταιρείες που επιθυμούν την «ανάπτυξη» της, κατά τ’ άλλα, τουριστικής περιοχής της Οαχάκα, πράγμα που συνεπάγεται μια τεράστια υποβάθμιση της ζωής των ντόπιων πληθυσμών, οι άνθρωποί της προχωρούν σε δυναμικές ενέργειες ενάντια στην κυβέρνηση Ρουίς. Καταλαμβάνουν την πρωτεύουσα της Οαχάκα, δέκα περίπου δημαρχίες, μεταξύ των οποίων οι Juchitan, Zimatlan, Huautla de Jimenez, Teotitlan de Flores Magon, Matias Romero, Huajuapan de Leon, Port Angel και Puerto Escondido, και υψώνουν χιλιάδες οδοφράγματα γύρω και μέσα στην πόλη. Στις 28 Ιουνίου θα διοργανωθεί η 4η Μεγάλη Πορεία όπου θα συμμετέχουν περίπου 800.000 άνθρωποι. Ο Ρουίς σε συνεργασία με παραστρατιωτικές ομάδες εξαπολύει για άλλη μια φορά ένα ανθρωποκυνηγητό που θα έχει ως αποτέλεσμα δολοφονίες, τραυματισμούς και απαγωγές αγωνιστών. Αντίστοιχα, ο Βισέντε Φοξ, του ακροδεξιού κόμματος PAN και πρόεδρος του Μεξικού, θα στείλει την Ομοσπονδιακή Αστυνομία Πρόληψης για να καταστείλει την εξέγερση. «Οι μπάτσοι του είναι στο δρόμο. Εκτοξεύουν δακρυγόνα, ξυλοκοπούν με περισσή βιαιότητα, συλλαμβάνουν χωρίς εντάλματα σύλληψης, εισβάλλουν σε σπίτια χωρίς άδεια, καταστρέφουν περιουσίες, καταλαμβάνουν νοσοκομεία και κλινικές, απαγορεύουν την ελεύθερη κυκλοφορία των ατόμων, παρενοχλούν σεξουαλικά τις γυναίκες.»
Στις 11 Ιουλίου η APPO οργανώνει δράσεις κοινωνικής ανυπακοής, επιδιώκοντας "να ρίξει την κυβέρνηση και τις αρχές που υπάρχουν στην πολιτεία" όπως η ίδια λέει. Έτσι αποκλείει τις εισόδους πολυτελών ξενοδοχείων, τις εισόδους της πόλης, το τοπικό αεροδρόμιο και υψώνει οδοφράγματα σε όλη την Οαχάκα. Εκείνη την περίοδο διοργανώνεται, όπως κάθε χρόνο, η μεγαλύτερη γιορτή της Οαχάκα, η Γκελαγκέτσα, η οποία έχει μετατραπεί στη σημαντικότερη τουριστική-εμπορική ατραξιόν για τα ντόπια αφεντικά. Ο λαός της Οαχάκα θα διαλύσει αυτή τη γιορτή καταγγέλλοντας την εμπορευματοποίησή της και θα στήσει τη δική του Γκελαγκέτσα σε μια φτωχογειτονιά. Μπορούμε να φανταστούμε το πλήγμα που επέφερε στην τουριστική βιομηχανία αυτή η ακύρωση της γιορτής… Ταυτόχρονα, αγρότες από το Tuxtepec αρχίζουν να κατευθύνονται με πορεία προς την Οαχάκα και οι κάτοικοι του Atenco προς την Πόλη του Μεξικό όπου μεγάλη πορεία θα πραγματοποιηθεί μαζί με την «Άλλη Καμπάνια» των Ζαπατίστας για την αλληλεγγύη στον λαό της Οαχάκα. Ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πανεπιστημίου που είχε καταληφθεί από τους φοιτητές και τους δασκάλους στις 22 Ιουλίου δέχεται πυροβολισμούς από παραστρατιωτικούς, όπως επίσης, την ίδια μέρα, ρίχνονται μολότοφ στο σπίτι του Rueda Pachero (συνδικαλιστή ηγέτη των δασκάλων). Το ίδιο θα συμβεί λίγες μέρες μετά στο σπίτι του Alejandro Cruz, ηγέτη των Οργανώσεων για τα Ιθαγενικά Δικαιώματα.
Την 1η Αυγούστου οι γυναίκες της Οαχάκα θα καταλάβουν τα γραφεία του κρατικού τηλεοπτικού σταθμού Canal 9 για να ενημερώσουν τον κόσμο σχετικά με το κίνημά τους. Απαιτούν την καθαίρεση του Ρουίς. Ενώ δεν γνωρίζουν πώς να χειρίζονται τον τηλεοπτικό σταθμό, κάνουν πολύωρες εκπομπές και δουλεύουν μόνες τους τις κάμερες και τα μηχανήματα. Δάσκαλοι κάνουν μαθήματα δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου, ενώ παράλληλα προβάλλονται ντοκιμαντέρ σχετικά με τα άλλα κινήματα του Μεξικού (Ζαπατίστας, Άλλη Καμπάνια, Ατένκο). Στις 10 Αυγούστου διοργανώνεται μια μεγάλη πορεία στην οποία συμμετέχουν πάνω από είκοσι χιλιάδες άνθρωποι. Η πορεία θα χτυπηθεί με πυροβολισμούς από την αστυνομία και από ελεύθερους σκοπευτές, σκοτώνοντας τον Χοσέ Κομενάρες και τραυματίζοντας δεκάδες άλλους. Οι διαδηλωτές απαντούν με πέτρες και κρατούν αιχμάλωτους τέσσερις αστυνομικούς. Λίγες μέρες αργότερα, στις 16 Αυγούστου πέντε χιλιάδες συνδικαλιστές του Εθνικού Συνδικάτου Εργαζομένων της Γραμματείας Υγείας (Sntssa) ξεκινούν απεργία διαρκείας για να συμμετέχουν στο κίνημα των δασκάλων, απαιτώντας την παραίτηση του Ουλίσες Ρουίς. Έτσι στις 18 Αυγούστου, υπό αυτό το αίτημα, πάνω από 18 χιλιάδες εργαζόμενοι από 20 περίπου συνδικάτα συμμετέχουν στην 24ωρη γενική απεργία. Τα ξημερώματα της 21 Αυγούστου παρακρατικοί επιτίθενται με πυροβολισμούς στο Canal 9, το οποίο ήταν υπό κατάληψη, και στον ραδιοφωνικό σταθμό Radio APPO, καταστρέφουν τις κεραίες και τα μηχανήματα και τραυματίζουν κάποιους/ες. Κάποιοι «εξαφανίστηκαν». Ο λαός της Οαχάκα θα αντιδράσει άμεσα καταλαμβάνοντας 12 ραδιοφωνικούς σταθμούς της πόλης. Τελικά θα κρατήσει μόνο τους 3 από αυτούς, μιας και μόνον αυτούς μπορεί να περιφρουρήσει.
Στις 22 Αυγούστου θα ξεκινήσει οργανωμένη επίθεση από παρακρατικούς δολοφόνους με σκοπό να διώξουν τους εξεγερμένους Οαχακένιους από τους ραδιοσταθμούς, τα οδοφράγματα και τις κατειλημμένες πλατείες. Μέσα από βανάκια και μοτοσικλέτες οι πληρωμένοι δολοφόνοι πυροβολούν τον κόσμο εν ψυχρώ. Ο Λορένσο Σανπέδρο θα δολοφονηθεί. Οι εξεγερμένοι στήνουν αμέσως περίπου 2500 οδοφράγματα περιμένοντας και άλλη επίθεση από τους παρακρατικούς. Από τις 23 Αυγούστου αρχίζουν οργανωμένες απαγωγές αγωνιστών από ένστολους και μη μπάτσους και παρακρατικούς. Δεκάδες άτομα «εξαφανίζονται». Ύστερα από καιρό, όταν κάποιοι από αυτούς επέστρεψαν, ήταν φανερά τα σημάδια κακοποίησης. Αναφέρθηκαν ακόμη και εικονικές εκτελέσεις και απειλές ότι θα τους σκότωναν. Κλειστά φορτηγάκια με συμβατικές πινακίδες κυκλοφορούσαν μέσα στην πόλη και «μάζευαν» κόσμο. Οι εξεγερμένοι το είχαν αντιληφθεί αυτό και τα αναζητούσαν μέσα στην πόλη.
Στις 21 Σεπτεμβρίου ο εξεγερμένος λαός της Οαχάκα αποφασίζει να κάνει μεγάλη πορεία στην πρωτεύουσα του Μεξικού. 4.000 πολίτες φτάνουν στην Πόλη του Μεξικό στις 8 Οκτωβρίου. Εκεί θα πραγματοποιηθεί τεράστια πορεία αλληλεγγύης στην Οαχάκα μαζί με την εξεγερμένη κοινότητα Ατένκο και την Άλλη Καμπάνια των Ζαπατίστας. Πολλοί διαδηλωτές θα κατασκηνώσουν έξω από το κτήριο της γερουσίας απαιτώντας την καθαίρεση του Ρουίς, και 20 δάσκαλοι από την APPO θα αρχίσουν απεργία πείνας μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του αγωνιστή της APPO Alejandro Garcia Hernandez, τον οποίο σκοτώσανε με 3 σφαίρες παρακρατικοί μέσα από αυτοκίνητο μπροστά σε κάποιο οδόφραγμα. Ήταν ο δέκατος στη σειρά νεκρός. «Ταυτόχρονα, το συνδικάτο των δασκάλων στράφηκε στη βάση του για μια ακόμη διαβούλευση σχετικά με την επιστροφή στις τάξεις. Πολλοί δάσκαλοι θεωρούν ότι έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στο θάνατο και στη συνέχιση του αγώνα και για πρώτη φορά σε τοίχο της πόλης εμφανίστηκε γραμμένη με σπρέι η διαπίστωση "Rueda P. είσαι προδότης των δασκάλων και της APPO". Πρόκειται για τον ηγέτη του συνδικάτου των δασκάλων που στην εθνική τηλεόραση ανακοίνωσε την επιστροφή στις τάξεις, ανακοίνωση εντελώς "παράνομη" με την έννοια ότι δεν είχε διεξαχθεί διαβούλευση με τη βάση όπως προβλέπουν οι αρχές του Τομέα 22». Στις 18 Οκτωβρίου ένας ακόμη δάσκαλος δολοφονείται καθώς βγαίνει από μια συνέλευση με γείτονες στην συνοικία Jardin. Το όνομά του είναι Pafilo Hernandez Vasquez.
Η πλειοψηφία της γερουσίας απέρριψε το αίτημα των εξεγερμένων για καθαίρεση του Ρουίς και δήλωσε ότι δεν γίνεται να αποδεχτεί την έλλειψη κρατικής εξουσίας στην Οαχάκα. Ο αυτοοργανωμένος λαός της Οαχάκα, μέσω της APPO, θα καλέσει στην ενδυνάμωση των οδοφραγμάτων. Παράλληλα, στα τέλη του Οκτωβρίου μια αντιπροσωπεία της APPO θα απευθυνθεί στο Παναμερικανικό Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ζητώντας τους να μιλήσουν για την συνεχιζόμενη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το μεξικάνικο κράτος και τους παρακρατικούς. Γίνονται συγκεκριμένες αναφορές στα βασανιστήρια, τους βιασμούς και τις δολοφονίες.
Λίγες μόνον μέρες μετά την επίσκεψη αυτή, δολοφονείται από παρακρατικούς στην Οαχάκα ο δημοσιογράφος και ακτιβιστής των indymedia Brad Will. Στις 27 Οκτωβρίου, και ενώ τα οδοφράγματα δέχονται επίθεση από τους παρακρατικούς, ο Brad Will πέφτει νεκρός ενώ κατέγραφε τα γεγονότα. Οι κάμερες των διαδηλωτών έχουν απαθανατίσει τους δράστες, μεταξύ των οποίων και υψηλόβαθμοι αστυνομικοί αλλά και στελέχη μυστικών υπηρεσιών και δημοτικοί σύμβουλοι (!) του κόμματος PRI. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι που ευθύνονται και για τη δολοφονία 3 ακόμη εξεγερμένων την ίδια μέρα. Συγκεκριμένα, οι δολοφόνοι είναι οι Χουάν Κάρλος Σοριάνο (τοπική αστυνομία), Μανουέλ Αγκιλάρ (προσωπικό του Δήμου), Αμπέλ Σαντιάγκο Σαράτε (υπεύθυνος για τη δημόσια ασφάλεια στη Σάντα Λουτσία και εκλεγμένος αντιπρόσωπος του PRI) και Πέντρο Καρμόνα (παραστρατιωτικός). Τις φωτογραφίες των δολοφόνων δημοσιεύουν οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (http://www.rsf.org/article.php3?id_article=19484).
Στις 28 και 29 Οκτωβρίου λαμβάνει χώρα μεγάλη επιχείρηση της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας στην πόλη. 60 συλλήψεις και βασανισμοί, δακρυγόνα και ξύλο στο δρόμο είναι ο τελικός απολογισμός. Σχεδόν άμεσα, την 1η Νοεμβρίου, κάποιοι από τους Ζαπατίστας κλείνουν τους δρόμους της Τσιάπας που οδηγούν στην Οαχάκα δηλώνοντας με τον συμβολικό αυτόν τρόπο την αλληλεγγύη τους στους εξεγερμένους.
Νέα πολύωρη επίθεση της αστυνομίας έχουμε στις 2 Νοεμβρίου, μια μέρα μετά, με κεντρικό τους στόχο τον ραδιοφωνικό σταθμό των εξεγερμένων (Radio Universidad). Οι πολίτες της Οαχάκα αυτή τη φορά εξαγριώνονται και τρέχουν να υπερασπιστούν το ραδιόφωνο. Τα οδοφράγματα κρατάνε για μια μέρα και η αστυνομία απωθείται με βροχή από πέτρες. Τα ελικόπτερα απομακρύνονται από φωτοβολίδες που τους πετάνε με αυτοσχέδιους εκτοξευτήρες οι αλληλέγγυοι στο ραδιοσταθμό. Στην απώθηση των αστυνομικών συμμετέχουν και οι συγγενείς των κλεισμένων στο πανεπιστήμιο όπου βρίσκεται ο πομπός του ραδιοσταθμού.
Στις 5 Νοεμβρίου διοργανώνεται μια μεγάλη πορεία από την APPO ως απάντηση στην καταστολή. Οι διοργανωτές δηλώνουν πως συμμετείχαν στην πορεία γύρω στις 800.000 ανθρώπους. Παράλληλα, στην APPO γίνονται ήδη συζητήσεις για το πώς μπορεί να θεσμιστεί μια νέα σειρά κανόνων που να ισχύουν στις εξεγερμένες περιοχές καθώς και το πώς θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα νέο συνταγματικό καθεστώς.
Όλη αυτή την περίοδο συνεχίζονται τόσο οι αψιμαχίες με την αστυνομία όσο και οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης από όλο τον κόσμο αλλά και από τους Ζαπατίστας, διάφορες μεξικάνικες ομάδες στην Πόλη του Μεξικό κτλ.
Στις 25 Νοεμβρίου μια νέα πορεία θα λάβει χώρα στην Οαχάκα. Και πάλι την έχει καλέσει η APPO. Ωστόσο τώρα η αστυνομία θα κρατήσει και πάλι μια σκληρή κατασταλτική στάση. Το αποτέλεσμα είναι 185 συλλήψεις και πολύωρες οδομαχίες. Στην πορεία αυτή η APPO θα θελήσει να διαχωριστεί από κάποιους «προβοκάτορες» που προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές σε αυτοκίνητα και σπίτια πετώντας μολότοφ και πέτρες. Και την επόμενη μέρα θα ακολουθήσει αντιδιαδήλωση από τους φίλα προσκείμενους στην κυβέρνηση. Η αντιδιαδήλωση θα εστιάσει στα επεισόδια που προκάλεσε η πορεία της APPO την προηγούμενη μέρα.
Μία μέρα αργότερα, στις 27 Νοεμβρίου, η αστυνομία με νέες επιθέσεις σαρώνει και τα τελευταία οδοφράγματα που είχαν μείνει στην πόλη. Αρχίζουν οι συλλήψεις και οι επικηρύξεις μελών της APPO.
Τον Δεκέμβριο ελάχιστα αλλάζουν. Απλά η ίδια κατάσταση συνεχίζεται με πρόεδρο τον Καλντερόν (ο οποίος ορκίζεται στο νέο του αξίωμα τα μεσάνυχτα, εξαιτίας του φόβου επεισοδίων!). Οι συλλήψεις μελών της APPO συνεχίζονται. Η καταστολή συνεχίζεται. Η πρώτη μεγάλη πορεία του Δεκεμβρίου θα γίνει στις 10 του μηνός. Τα αιτήματα γνωστά: δικαιοσύνη για όσους δολοφονήθηκαν, απελευθέρωση όσων φυλακίστηκαν, «εμφάνιση» όσων εξαφανίστηκαν. Είναι άλλη μια πορεία με κεντρικό της ζήτημα τη βαρβαρότητα της κρατικής καταστολής.
Στις 15 Δεκεμβρίου ο κυβερνήτης Ρουίς απελευθερώνει 43 εξεγερμένους που κρατούσε στις φυλακές του, αφήνοντας, όμως, τους υπόλοιπους 290 πολίτες μέσα. Παράλληλα, αποχωρούν λίγοι μπάτσοι από την πόλη της Οαχάκα. Αυτή η κίνηση έγινε ως απάντηση στο αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Οαχάκα από διεθνείς οργανώσεις (πχ Διεθνής Αμνηστία, επιτροπές του Παναμερικανικού Συμβουλίου για τα Δικαιώματα, ΟΗΕ κλπ). Οι απαγωγές και οι ξυλοδαρμοί, η τρομοκρατία και η βία συνεχίζονται. Απλώς το μεξικάνικο κράτος προσέχει πλέον να μην εκδηλώνεται η ωμότητα της καταστολής μπροστά στα μάτια διεθνών παρατηρητών. Ήδη οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν επιβεβαιώσει βασανισμούς (σεξουαλική κακοποίηση, ηλεκτροσόκ στα γεννητικά όργανα, στα πέλματα, σπασμένα δάχτυλα κτλ) σε 300 περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν συλληφθεί. Η APPO ανακοινώνει πως υπάρχουν 17 θάνατοι από τους 14 Ιουνίου μέχρι το Δεκέμβριο.
Στις 22 Δεκεμβρίου έχουμε την παγκόσμια μέρα αλληλεγγύης στους εξεγερμένους της Οαχάκα που διοργάνωσαν οι Ζαπατίστας. Πορείες και εκδηλώσεις αλληλεγγύης λαμβάνουν χώρα σε εκατοντάδες πόλεις του κόσμου. Μία εβδομάδα μετά, μέλη της APPO θα παραστούν στην Intergalactica που διοργανώνουν οι Ζαπατίστας, ενισχύοντας έτσι την αλληλεγγύη μεταξύ των κινημάτων της Τσιάπας και της Άλλης Καμπάνιας με την Οαχάκα και τους εξεγερμένους της.
Έντυπο Νο3 (συνέχεια)
28-5-2006. Μεγάλη πορεία στην Πόλη του Μεξικού
Στις 10 πμ έφτανε ο κόσμος που πήρε μέρος στη μεγάλη διαδήλωση στην Πόλη του Μεξικό. Η διαδήλωση έγινε σε ένδειξη αλληλεγγύης στον λαό του Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο και στους πολιτικούς κρατούμενους. Οι διαδηλωτές πορεύτηκαν από μια πλατειά κοντά στην πρεσβεία των ΗΠΑ μέχρι την κεντρική πλατεία της Πόλης του Μεξικό. Η πορεία είχε μήκος γύρω στα 6 χιλιόμετρα και ξεπέρναγε κατά πολύ την πρωτομαγιάτικη πορεία στην Πόλη του Μεξικό. Η πλειοψηφία του κόσμου (90.000) ήταν από την Πόλη του Μεξικό, αλλά υπήρχαν αντιπροσωπίες της Άλλης Καμπάνιας από όλες τις πολιτείες του Μεξικού. Η πορεία ήταν δυναμική και είχε ειρηνικό χαρακτήρα. Μεγάλο κομμάτι των διαδηλωτών ήταν οπλισμένο με ματσέτες, τσάπες, ξύλα και είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους (παρόλο που η κυβέρνηση της πολιτείας είχε κάνει έκκληση να είναι άοπλοι) για την αυτοπροστασία τους από τις δυνάμεις καταστολής, οι οποίες μπροστά στον μεγάλο όγκο της διαδήλωσης φρόντισαν να μην είναι εμφανείς στους διαδηλωτές. Επικεφαλής της πορείας ήταν πρώην κρατούμενοι/ες από το Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο που φόραγαν τα ρούχα της φυλακής τα οποία και έκαψαν στο τέλος της πορείας. Έγιναν ανακοινώσεις από τους κρατούμενους και την Αμέρικα Δελ Βάλλε η οποία είναι στέλεχος του Μετώπου των Λαών για την Υπεράσπιση της Γης. Τη συγκέντρωση έκλεισε με λόγο του ο Μάρκος.
Ιούνιος 2006. Η Άλλη Καμπάνια. Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο και Οαχάκα Πολιτικοί/ες κρατούμενοι/ες
Από τις πιο παράλογες συλλήψεις κατά τη διάρκεια της επιχείρησης των αστυνομικών δυνάμεων στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο ήταν αυτή του Arnulfo Pacheco Cervantes, 55 ετών, παραπληγικού, που βρίσκεται στη φυλακή του Σαντιαγκίτο κατηγορούμενος για απαγωγή. Ο Arnulfo Pacheco συνελήφθη στις 4 Μαΐου, όταν όργανα της πολιτειακής αστυνομίας του Μεξικό εισέβαλαν στο σπίτι του, τον ξυλοκόπησαν άγρια και αφού τον έσυραν μέχρι το φορτηγό της αστυνομίας τον πέταξαν κυριολεκτικά στην καρότσα του, όπως πετάμε μια σακούλα σκουπιδιών. Η σύζυγός του, στην προσπάθειά της να εξηγήσει στους αφηνιασμένους εισβολείς την κλινική του κατάσταση, ξυλοκοπήθηκε επίσης άγρια και συνελήφθη. Η κατάσταση όμως του Arnulfo Pacheco είναι κρίσιμη. «Βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα μεταξύ ζωής και θανάτου» έχοντας 5 πλευρά σπασμένα χωρίς καμιά ιατρική παρακολούθηση και φροντίδα από τους γιατρούς της φυλακής. Μόλις πριν λίγες μέρες, ένα μήνα μετά τη σύλληψη και τον ξυλοδαρμό του, «μπόρεσαν» να του χορηγήσουν μερικά χάπια παρακεταμόλης για να αντέχει τους πόνους.
Ο Jorge Armando Aguilar Ramirez, 23 ετών, συνελήφθη κατά τη διάρκεια της εισβολής της αστυνομίας και κρατείται στη φυλακή του Σαντιαγκίτο. Πάσχει από νοητική καθυστέρηση.
Ο Jorge Salinas, στέλεχος της συνδικαλιστικής οργάνωσης Τηλεφωνητών Ζαπατίστας, συνελήφθη στις 4 Μαΐου στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο και μεταφέρθηκε στη φυλακή του Σαντιαγκίτο με τραύματα στο κεφάλι και σπασμένα χέρια. Η επίθεση που δέχθηκε από 20 τουλάχιστον αστυνομικούς, η οποία καταγράφηκε σε βίντεο και φωτογραφίες, ήταν ανελέητη. Τον είδαμε στις φωτογραφίες να τον χτυπούνε βάναυσα, με σπασμένα χέρια και πλημμυρισμένο στο αίμα, να ουρλιάζει από τους πόνους, να μεταφέρεται στην κυριολεξία σηκωτός στο φορτηγό της αστυνομίας. Απελευθερώθηκε με εγγύηση και τώρα έχει κινήσει νομικές διαδικασίες εναντίον του Fox, του κυβερνήτη της πολιτείας του Μεξικό και όλων των φυσικών αυτουργών των βασανιστηρίων και της καταστολής.
«Ας βάλουν ό,τι θέλουν», λέει η Magdalena Garcia Duran, ιθαγενής mazahua, «δεν πρόκειται να δηλώσω τίποτε γιατί δεν ξέρω από νόμους. Ζήτησα μετάφραση, μου αρνήθηκαν, ζήτησα δικηγόρο, μου αρνήθηκαν. Δεν δήλωσα τίποτα, ας βάλουν αυτοί ό,τι θέλουν». Μιλά με θυμό και οργή για τα βασανιστήρια που δέχθηκε αυτή και οι υπόλοιπες συγκρατούμενές της, το χειρότερο είδος βασανιστηρίων, τα σεξουαλικά. «Θα συνεχίσουμε μέχρι να πεθάνουμε αν χρειαστεί, περιμένοντας αυτό που πρόκειται να έρθει. Μη μας ξεχνάτε».
Μετά την πορεία στην Πόλη του Μεξικό, στις 28 Μαΐου το απόγευμα, τα μέλη της Άλλης Καμπάνιας της Τσιάπας πήγαν έξω από τη φυλακή του Σαντιαγκίτο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στις/στους κρατούμενες/ους. Εκεί παρέμειναν όλη νύχτα, μαζί με τους συγγενείς και συντρόφους των κρατουμένων που έχουν κατασκηνώσει έξω από τις φυλακές από τις πρώτες κιόλας μέρες, φωνάζοντας συνθήματα.
Στο μεταξύ οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται
Στις αρχές Ιουνίου πραγματοποιήθηκε πορεία συγγενών κατοίκων του Ατένκο, του FPDT και με τη συμμετοχή 10 οργανώσεων φοιτητών, δασκάλων, μαθητών και εργαζομένων από την Οαχάκα, το Μιτσοακάν και την πολιτεία του Μεξικό, η οποία ξεκίνησε από το Ατένκο και κατέληξε στην έδρα της πολιτειακής κυβέρνησης, στην Τολούκα. Φθάνοντας στο κυβερνείο, οι διαδηλωτές φωνάζοντας «Δολοφόνοι, βιαστές» βρήκαν τις πόρτες κλειστές. Μάταια προσπάθησε μια επιτροπή 20 μελών του FPDT να συναντηθεί με τον υπουργό διοίκησης της πολιτείας. Από τα μεγάφωνα ακούγεται η περήφανη φωνή της America del Valle να λέει: «Δεν θα αφήσω να με φυλακίσουν, δεν πρόκειται να παραδοθώ. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι με όλες μου τις δυνάμεις απ’ όπου κι αν βρίσκομαι». Μέσα από το μαγνητοφωνημένο μήνυμά της καλεί τους συγκεντρωμένους (και όχι μόνο), να συνεχίσουν τον αγώνα για δικαιοσύνη. «Ως γυναίκες, με τη λέξη αξιοπρέπεια ως πρώτο μας όνομα, θέλουμε να ξέρετε ότι θα αγωνιζόμαστε αδιάκοπα ώστε αυτές οι επιθέσεις να μη μείνουν ατιμώρητες, γιατί αυτό που έκαναν δεν ήταν μόνο ταπεινωτικό. Προσπάθησαν να μας ξεριζώσουν τη ζωή. Ούτε με το να θυσιάσουν 8 ή 40 αστυνομικούς πρόκειται να πληρώσουν για την ατιμία τους. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να πέσουν οι πραγματικοί υπεύθυνοι που ισοπέδωσαν σπίτια ή πραγματοποίησαν βιασμούς, ξυλοδαρμούς και χτυπήματα. Σας προειδοποιούμε ότι δεν έχουμε ξεχάσει ποιος δολοφόνησε τον Javier Cortes. Και δεν χρειάζεται να στρέψουμε το βλέμμα μας, βρίσκεται ανάμεσά σας, και, αν δε θέλετε να κάνετε την ατιμία σας μεγαλύτερη, καλύτερα να φροντίσετε τους συντρόφους μας».
Και ενώ συνέβαιναν αυτά στην Τολούκα…
Ένα κομβόι αστυνομικών δυνάμεων αντιμετώπισης ταραχών, της υπηρεσίας της Πολιτειακής Ασφάλειας, εισβάλει, τρεις φορές κατά τη διάρκεια της μέρας, στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο, σταματώντας προκλητικά μπροστά από τις σκηνές που έχουν στηθεί στο κέντρο της πόλης από τους συντρόφους των κρατουμένων, καταγράφοντάς τους. Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής βρίσκονταν στη συγκέντρωση της Τολούκα. Αμέσως το FPDT μπαίνει σε κατάσταση συναγερμού. Προς το απόγευμα οι κάτοικοι συγκεντρώνονται έξω από το δημαρχείο απαιτώντας εξηγήσεις για τη νέα προσπάθεια εκφοβισμού. «Αναρωτιόμαστε τι σκέφτεται η κυβέρνηση όταν στέλνει τους αστυνομικούς της. Να προκαλέσει βία;» Θεωρώντας την ενέργεια αυτή προκλητική, προειδοποιούν τις αρχές να μην ξαναστείλουν αστυνομικές δυνάμεις γιατί διαφορετικά θα τους διώξουν με τη βία.
Παράλληλα, γίνεται γνωστό ότι παρόμοιες «περιπολίες» έγιναν και στις γειτονικές κοινότητες Acuexcomac, Nexquipayac και τον οικισμό Fransisco Madero. Παρά τις προειδοποιήσεις των κατοίκων τη νύχτα, κάνουν πάλι την εμφάνισή τους οι αστυνομικές δυνάμεις. Η νυχτερινή αυτή εισβολή προκάλεσε πανικό στα μικρά παιδιά που δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν τις βαναυσότητες της 4ης Μαΐου και τη δολοφονία του 14χρονου Javier. Προς μεγάλη έκπληξη των μπάτσων, ο αρχικός φόβος μετατράπηκε σε οργή που αποτυπωνόταν στα πρόσωπα και τις κινήσεις των κατοίκων. Οι αστυνομικές δυνάμεις αποχωρούν, και την επόμενη μέρα οι κάτοικοι των τριών κοινοτήτων και του οικισμού Fransisco Madero απαιτούν από τις δημοτικές αρχές την αποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων, να σταματήσουν οι διώξεις και οι παρενοχλήσεις εναντίον των κατοίκων και να απελευθερωθούν άμεσα και χωρίς όρους οι κρατούμενοι σύντροφοί τους.
4 Ιουνίου
Με τη συμπλήρωση ενός μήνα από την αστυνομική εισβολή, κάτοικοι του δήμου, κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, πραγματοποίησαν πορεία από το Ατένκο προς τις γειτονικές κοινότητες. Κατά τη διάρκεια της πορείας, περνώντας από τα σπίτια αυτών που διευκόλυναν το έργο των μπάτσων υποδεικνύοντας τα σπίτια των μελών και συμπαθούντων του FPDT (ένας από τους οποίους μάλιστα ήταν θείος του 14χρονου Javier), οι διαδηλωτές εξοργισμένοι, κουνώντας απειλητικά τις ματσέτες, αρχίζουν να φωνάζουν «Καταδότες! Καταδότες!». Παράλληλα, το FPDT πραγματοποίησε και αυτό πορεία στις κοινότητες Magdalena Panoaya και San Miguel Tocuila του Texcoco με το σύνθημα «Δεν είμαστε όλοι, λείπουν οι κρατούμενοι!». Και οι δύο πορείες κατέληξαν στο auditorio Emiliano Zapata του Ατένκο όπου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση και συνέλευση.
Η συνταγματάρχης Aurora (κατά κόσμον Gloria Arenas) του ERPI (Επαναστατικού Στρατού του Εξεγερμένου Λαού), αντάρτικου στρατού του Γκερέρο που δημιουργήθηκε μετά τη διάσπαση του άλλου αντάρτικου της πολιτείας, του EPR, και μέλος της Άλλης Καμπάνιας και της Έκτης Διακήρυξης, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από τη φυλακή Chiconautla όπου κρατείται, απαιτώντας την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων του Ατένκο, την ακύρωση των ενταλμάτων σύλληψης εναντίον των μελών του FPDT και την τιμωρία των υπευθύνων των βιασμών και των βασανιστηρίων. Η Gloria Arenas, σε τηλεφωνική συνέντευξή της στην εφημερίδα Jornada, χαρακτηρίζει τις φυλακές του Σαντιαγκίτο και κυρίως της Λα Πάλμα «φέρετρο». Η Gloria Arenas δηλώνει μέλος της Άλλης Καμπάνιας «με όποιες συνέπειες μπορεί να έχει κάτι τέτοιο... Το κανάλι για τους λαϊκούς αγώνες μέσω του ειρηνικού δρόμου προσφέρεται στην Άλλη Καμπάνια[?]». Συνεχίζει λέγοντας ότι αν το κράτος εξακολουθήσει αυτή την κατασταλτική τακτική και δεν αποδώσει δικαιοσύνη, θα οδηγήσει στη νομιμοποίηση του ένοπλου αγώνα. «Δεν κάνω κάλεσμα για ένοπλο αγώνα. Είμαι μέλος της Άλλης Καμπάνιας και είμαι πεισμένη ότι, στις παρούσες συνθήκες, αυτό το κίνημα είναι η μοναδική εναλλακτική. Είναι πολύ σημαντικό να πούμε ότι η Άλλη Ζαπατίστικη Καμπάνια είναι μια πρωτοβουλία πολύ ευρεία που επιμένει στην ειρηνική επιλογή. Δεν έπεσε στην πρόκληση. Και μιλάω ως πρώην μαχητής μιας πολιτικοστρατιωτικής οργάνωσης».
19 Ιουνίου
Στις αίθουσες ακρόασης των φυλακών του Σαντιαγκίτο, μέλη της Άλλης Καμπάνιας, συγγενείς και σύντροφοι των κρατουμένων πραγματοποίησαν συγκέντρωση αλληλεγγύης. Καίγοντας τα εκλογικά τους βιβλιάρια έκαναν κριτική στο πολιτικό σύστημα της χώρας, τα πολιτικά κόμματα, απορρίπτοντας την «φάρσα των εκλογών της 2ας Ιουλίου». «Τα πολιτικά κόμματα και οι υποψήφιοί τους είναι συνένοχοι για την καταστολή», λέει ένας σύντροφος που βρίσκεται εδώ και πάνω από ένα μήνα στις σκηνές που έχουν στηθεί έξω από τις φυλακές του Σαντιαγκίτο. Λίγα μέτρα πιο κάτω, κρατούμενοι/ες περιμένουν να περάσουν από εισαγγελέα προκειμένου να εξεταστεί το αίτημά τους για αναθεώρηση της δικαστικής απόφασης φυλάκισής τους. Συνθήματα όπως «Cesar κράτα, ο λαός ξεσηκώνεται!», που επαναλαμβάνονται για κάθε έναν από τους κρατούμενους, δονούν τις φυλακές. Γράμματα και χαρτάκια ανταλλάσσονται μεταξύ κρατουμένων, συγγενών και συντρόφων. Σε ένα από αυτά, μια από τις γυναίκες κρατούμενες, γράφει: «Μου δίνει μεγάλη δύναμη όταν σας βλέπω, όταν σας ακούω να φωνάζετε. Αισθάνομαι ότι το γεγονός ότι βρισκόμαστε εδώ θα γίνει η αφορμή να ενωθούν πολλές ομάδες της Άλλης Καμπάνιας για να καταφέρουν ώστε αυτό που περνάμε να αξίζει τον κόπο και, αν και αργούμε να βγούμε έξω, θα έχουμε καταφέρει να δυναμώσει η Άλλη Καμπάνια. Όταν σας βλέπω όλους όσους αγωνίζεστε έξω, σκέφτομαι ότι δεν έκανα λάθος».
2 Ιουλίου
Η παμμεξικανική πορεία της Άλλης Καμπάνιας για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων ξεκίνησε περίπου στις 11 το πρωί από το μνημείο του Angel de la Independência, δίπλα στην αμερικάνικη πρεσβεία. 25.000 περίπου συμμετείχαν με παλμό, συνθήματα, μουσικές, έχοντας στην κορυφή τους πρώην κρατουμένους του Ατένκο, το FPDT. Δονώντας τους άδειους από περαστικούς (λόγω εκλογών) δρόμους του κέντρου, κατάφεραν να «εισβάλουν στο ημερολόγιο των από πάνω», απαιτώντας την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων και καταγγέλλοντας την εκλογική φάρσα. Κάτοικοι του Ατένκο να χτυπούν τις ματσέτες τους, οι σύντροφοι του Aléxis Benhumea, ιθαγενείς, αναρχικοί, punks, κομμουνιστές, ελευθεριακοί, εργάτες, αγρότες, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι, εργαζόμενες/οι του σεξ, καλλιτέχνες, μέλη της Άλλης Καμπάνιας από τις 32 πολιτείες του Μεξικού. Συνθήματα όπως «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους», «Δεν είμαστε μόνες και μόνοι, λείπουν οι κρατούμενοι», «Ψήφος αιμοσταγής», «Μη διαλέγεις βασανιστή, επίλεξε την ελευθερία», «Μπορούν να μας φυλακίσουν, να μας σκοτώσουν, αλλά ποτέ δε θα μας κάνουν να σωπάσουμε», «Τα όνειρά μας για ελευθερία και δικαιοσύνη δεν χωράνε στις κάλπες σας», φωνάζονται, γράφονται στους τοίχους, στα πανό, στις βιτρίνες των τραπεζών και των μεγάλων καταστημάτων, ακόμα και στις ασπίδες των ΜΑΤ. Στη θέα των διμοιριών που φύλαγαν σαν υπάκουα σκυλιά τα κτίρια των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων και κρατικών οργανισμών, οι διαδηλωτές φωνάζουν οργισμένοι «Δολοφόνοι, Βιαστές». Η πλειοψηφία των διαδηλωτών ήταν καλυμμένη με κουκούλες, μαντίλια, καπέλα, γυαλιά, μπλούζες, προκειμένου να μην είναι αναγνωρίσιμοι από τους χιλιάδες ασφαλίτες που κυκλοφορούσαν και φωτογράφιζαν. Εκτός από τους χιλιάδες μεξικανούς, σημαντική ήταν και η παρουσία internacionales, από Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Αργεντινή, Λίβανο, Κολομβία, ΗΠΑ, Ελλάδα, Νικαράγουα, Σουηδία, που εξέφραζαν την αλληλεγγύη τους στον αγώνα των από τα κάτω για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία. Όχι την αστική δημοκρατία που γιόρταζαν οι υποψήφιοι και ψηφοφόροι του PAN, του PRI και του PRD βγάζοντας στην αγορά ο καθένας το εμπόρευμά του. Αλλά την άμεση δημοκρατία των από τα κάτω, των οποίων οι ιδέες αυτών που οι ιδέες τους δεν αποτελούν εμπόρευμα.
Φτάνοντας η πορεία στο Zocalo, την κεντρική πλατεία της πόλης, γύρω στη μία το μεσημέρι, ακούγεται από τα μεγάφωνα ο ζαπατίστικος ύμνος. Η συγκέντρωση ξεκινά και ο Subcomandante Marcos σε ρόλο «παρουσιαστή» αρχίζει λέγοντας: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία αυτής της χώρας, τη μέρα των εκλογών, εμείς που δεν κοιτάμε προς τα πάνω έχουμε επιτέλους ένα μέρος προς το οποίο να κοιτάξουμε και να οργανωθούμε, από τα κάτω και προς τα αριστερά». «Σήμερα ο λαός θα έχει προς τα πού να κοιτάξει και να ακούσει». Πρώτη το λόγο παίρνει η εκπρόσωπος του FPDT, η οποία μίλησε για τους αγώνες του λαού του Ατένκο να σταματήσει ένα μεγάλο σχέδιο, όπως ήταν αυτό της κατασκευής του αεροδρομίου, για την αλληλεγγύη που προσφέρουν πάντα σε όσους την έχουν ανάγκη, σε όσους αγωνίζονται από τα κάτω. Προειδοποιώντας την κυβέρνηση ότι «με το να θυσιάσουν μερικά σκυλιά δεν πρόκειται να κοροϊδέψουν κανέναν», τόνισε ότι «το θέατρο που έστησε η ομοσπονδιακή και πολιτειακή κυβέρνηση στο Ατένκο κατέρρευσε χάρις στην υποστήριξη όλων σας» και ευχαρίστησε για τη διεθνή αλληλεγγύη που είχε ο αγώνας τους. Τέλος, χαιρετίζει και εκ μέρους των κρατουμένων του FPDT την Άλλη Καμπάνια ως ένα χώρο ανοιχτό. Στη συνέχεια το μικρόφωνο δίνεται από τον Subcomandante Marcos στους εκπροσώπους των διάφορων γεωγραφικών περιφερειών της Άλλης Καμπάνιας που διαβάζουν τα κείμενα που γράφτηκαν και αποφασίστηκαν από τη γενική συνέλευση της προηγούμενης μέρας συνθέτοντας ένα πολιτικό ντοκουμέντο – απάντηση της Άλλης Καμπάνιας ενάντια στις εκλογές και το πολιτικό σύστημα, με βασικό άξονα την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων.
Ξεκινούν οι ομιλητές των πολιτειών του βόρειου Μεξικού, κάνοντας κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα και συγκεκριμένα στην κυριαρχία του στον πολιτισμό και την τέχνη. «Πάνω το μίσος απέναντι στον αδύναμο, πάνω η κακομεταχείριση, η περιφρόνηση, τα χτυπήματα, ο βιασμός, η δολοφονία. Πάνω λένε ότι το καλλιτεχνικό έργο και ο καλλιτέχνης είναι ένα ακόμα πράγμα. Ότι είναι τα αφεντικά του αέρα και όχι μόνο του αέρα αλλά και των φωνών που κυκλοφορούν μέσα του, αφού με το νόμο Televisa, τα άλλα κόλπα και σχέδια, θέλουν να ακούνε όλοι το ραδιόφωνό τους, την τηλεόρασή τους, που παραμένει η ίδια ανοησία, που εξαπατά και λέει ψέματα».
Συνεχίζουν οι ομιλητές των πολιτειών του κέντρου, που έχουν αναλάβει το πολιτικό σκέλος του «ντοκουμέντου» και αναφέρονται στο σύνθημα «κυβερνάμε υπακούοντας», όπου ο λαός κυβερνά και η κυβέρνηση υπακούει.
Οι εκπρόσωποι του νότου εκθέτουν, τι άλλο, το οικονομικό σκέλος. «Κλέβοντας την αξιοπρέπειά μας οι από πάνω μάς μετατρέπουν σε σκλάβους τους και αποφασίζουν για το δικό μας μέλλον». Μιλούν για τις ανισότητες, τις προσβολές, την περιφρόνηση που υφίστανται οι ιθαγενείς, οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι, οι φορείς του AIDS, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι εργαζόμενες/οι του σεξ.
Μια chiapaneca ιθαγενής tojolabal, εκπροσωπώντας το νοτιανατολικό Μεξικό, αναφέρεται στις συνθήκες στις οποίες ζουν οι από τα κάτω αλλά και στους αγώνες τους.
Η συγκέντρωση θα κλείσει με τον εκπρόσωπο των πρώην κρατουμένων, που με πάθος θα μιλήσει για τον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων για ελευθερία και δικαιοσύνη.
Την ίδια μέρα πραγματοποιήθηκαν επίσης συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, κλεισίματα δρόμων και κινητοποιήσεις σε πολλές πολιτείες του Μεξικού. Στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο οι κάτοικοι έκαψαν τα εκλογικά τους βιβλιάρια.
10 Ιουλίου
Ξεκινούν απεργία πείνας οι δύο ζαπατίστας πολιτικοί κρατούμενοι των φυλακών της Tacotalpa του Tabasco, οι οποίοι βρίσκονται στη φυλακή εδώ και 10 χρόνια. Παράλληλα, θα στηθούν σκηνές έξω από τις φυλακές από συγγενείς και συντρόφους των κρατουμένων ως ένδειξη αλληλεγγύης.
1 Νοεμβρίου
Χιλιάδες άνδρες και γυναίκες από τις βάσεις στήριξης του EZLN μπλόκαραν όλους τους δρόμους της Τσιάπας ως ένδειξη αλληλεγγύης στα αδέρφια τους της Οαχάκα. Σε κάποιες περιοχές, όπως στην περιοχή της Τίλα, στη βόρεια ζώνη, απειλήθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία. Σε κάποια από τα μπλόκα υπήρχε μικροφωνική όπου διαβάζονταν μηνύματα συμπαράστασης στον αγωνιζόμενο λαό της Οαχάκα καθώς και ενημερωτικά δελτία από την APPO και τα εναλλακτικά ΜΜΕ.
20 Νοεμβρίου
Χιλιάδες ιθαγενείς κάτοικοι της Τσιάπας, από τις βάσεις στήριξης του EZLN, μπλόκαραν με επιτυχία πολλούς μεγάλους δρόμους και τις εθνικές οδούς της πολιτείας, υπερασπίζοντας τους λαούς της γειτονικής Οαχάκα. Τα narconews [χρειάζεται υποσημείωση, επεξήγηση] επιβεβαίωσαν ότι τα μπλόκα ξεκίνησαν στις 5.00πμ τη Δευτέρα στις 20 Νοεμβρίου και σταμάτησαν την κυκλοφορία στους ακόλουθους δρόμους:
Tuxtla Gutierrez - San Cristobal (εθνική οδός)
Tuxtla Guetierrez - San Cristoball (παλαιός δρόμος)
San Cristobal - Comitan
San Cristobal - Chamula
San Cristobal - Tenejapa
San Cristobal - Simojovel
Ocosinco - San Cristobal
Palenque - Ocosingo.
Επίσης επιβεβαιώθηκε ότι υπήρξαν σχέδια μπλοκαρίσματος των παρακτίων οδών συμπεριλαμβανομένης της εθνικής οδού PanAmerican, σε διάφορα σημεία από την Tapachula μέχρι τα σύνορα της Οαχάκα.
Σε καθένα από τα μπλόκα Ζαπατίστας με κουκούλες (ο αριθμός τους ποίκιλε από εκατοντάδες μέχρι χιλιάδες) έμειναν σιωπηλοί σε διάταξη κατά πλάτος των δρόμων.
Η εθνική γιορτή μνήμης για τη μεξικάνικη επανάσταση του 1910, στις 20-11, είναι κανονικά μέρα ταξιδιών ειδικά για τουριστικούς προορισμούς όπως η ορεινή πόλη San Cristobal de Las Casas. Ωστόσο εκεί, αυτό το πρωινό, πολλοί μικρομαγαζάτορες κράτησαν τα μαγαζιά τους σε ώρες που κανονικά ήταν ανοιχτά [?]. Ως αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι είτε αποφάσισαν να σεβαστούν την «εθνική απεργία για την υπεράσπιση της Οαχάκα» που καλέστηκε γι’ αυτή τη μέρα είτε απλά δεν μπόρεσαν να πάνε για δουλειά λόγω των μπλόκων. Οι δρόμοι του San Cristobal παραμένουν παραδόξως ήσυχοι, με μικρή κίνηση.
Ένα από τα μπλόκα που έγιναν στην Τσιάπας βρισκόταν στις κεντρικές διασταυρώσεις που οδηγούν σε Villahermosa, Merida και Palenque, και το κρατούσαν εκατοντάδες ζαπατίστας. Στη συγκεκριμένη διασταύρωση υπάρχουν στρατόπεδα του στρατού, μπλόκα της Migrasion (Αλλοδαπών) και λίγο πιο κάτω της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (AFI). Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν ελικόπτερα πετώντας απειλητικά πολύ χαμηλά και τραβώντας βίντεο και φωτογραφίες, ενώ λίγο πιο κάτω προς Palenque, στις φυλακές, βρισκόταν η Policia Sectorial. Ωστόσο τα πράγματα δεν εντάθηκαν. Το μπλόκο ήταν καλά οργανωμένο και σε οποιαδήποτε προσπάθεια καταστολής θα είχαν την ανάλογη απάντηση. Όλοι οι combas είχαν από μια ματσέτα κι ένα παλούκι.
2 Δεκεμβρίου
Ανακοίνωση της Παράνομης Επαναστατικής Ιθαγενικής Επιτροπής - Γενική Διοίκηση του Ζαπατιστικού Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση
Στο λαό του Μεξικού
Στους λαούς του κόσμου
Αδέλφια
Η επίθεση που δέχθηκε και δέχεται ο αδελφός λαός της Οαχάκα δεν μπορεί να αγνοείται από όσες και όσους αγωνιζόμαστε για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία σε όλες τις γωνιές του πλανήτη.
Για αυτό, ο EZLN καλεί όλους τους έντιμους ανθρώπους, στο Μεξικό και στον κόσμο, να προβούν άμεσα σε ενέργειες αλληλεγγύης και υποστήριξης του λαού της Οαχάκα, με τα ακόλουθα αιτήματα:
Επιστροφή όλων των αγνοούμενων ζωντανών.
Απελευθέρωση των κρατουμένων.
Απομάκρυνση του Ουλίσες Ρουίς και των ομοσπονδιακών δυνάμεων από την Οαχάκα.
Τιμωρία των ενόχων για τα βασανιστήρια, τους βιασμούς και τις δολοφονίες.
Με λίγα λόγια: Για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη για το λαό της Οαχάκα.
Κάνουμε έκκληση για μια παγκόσμια εκστρατεία, όπου θα γίνει γνωστό, με όλους τους τρόπους και σε όλα τα πιθανά μέρη, αυτό που συνέβη και συμβαίνει στην Οαχάκα. Ο καθένας και η καθεμιά ας επιλέξει τον τρόπο, το χρόνο και τον τόπο.
Κάνουμε έκκληση αυτές οι ενέργειες να καταλήξουν σε μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΑΧΑΚΑ, ΣΤΙΣ 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2006.
Ο λαός της Οαχάκα δεν είναι μόνος. Πρέπει να το πούμε και να το δείξουμε, σε αυτόν και σε όλους.
Μεξικό
Εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος
30-31 Δεκεμβρίου 2006, 1-2 Ιανουαρίου2007
Πρώτη Συνάντηση των Λαών των Ζαπατίστας
Οι άντρες και γυναίκες Ζαπατίστας σας καλούμε να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε ιδέες και εμπειρίες στα ακόλουθα τραπέζια εργασιών και στις ολομέλειες, στην πρώτη Συνάντηση των Λαών των Ζαπατίστας και των Λαών του Κόσμου, που πραγματοποιείται στο Καρακόλ του Οβεντίκ, από τις 30-31 Δεκεμβρίου 2006 έως την 1-2 Ιανουαρίου 2007.
Εναρκτήριο Τραπέζι: Αυτονομία και Άλλη Διακυβέρνηση
Τι σημαίνει αυτόνομη διακυβέρνηση; Ποιες είναι οι προκλήσεις; Τι σημαίνει αυτονομία για τους Ζαπατίστας; Τι σημαίνει να διοικείς υπακούοντας; Προκλήσεις και προοπτικές.
Τραπέζι Εργασίας 1: Η Άλλη Εκπαίδευση
Πώς είναι η αυτόνομη εκπαίδευση των Ζαπατίστας; Ποια η διαδικασία της; Τι προβλήματα αντιμετωπίζει; Ποιες είναι οι εμπειρίες της αυτόνομης, τοπικής, λαϊκής εκπαίδευσης ή τα εναλλακτικά εκπαιδευτικά προγράμματα σε άλλους λαούς του κόσμου; Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 2: Η Άλλη Υγεία
Πώς είναι το σύστημα υγείας των Ζαπατίστας; Τι προκλήσεις αντιμετωπίζουν; Ποιες είναι οι κατακτήσεις του; Ποιες οι δυσκολίες του; Άλλες εμπειρίες της άλλης υγείας στον κόσμο. Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 3: Γυναίκες
Ο αγώνας για την ισότητα. Οι προκλήσεις και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι ινδιάνες γυναίκες Ζαπατίστας. Γυναίκες και αυτονομία. Οι μικρές κατακτήσεις τους και οι προοπτικές. Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 4: Η Άλλη Επικοινωνία, η Άλλη Τέχνη και η Άλλη Κουλτούρα
Δίκτυα και χώροι συνάντησης. Η εμπειρία των Ζαπατίστας, τα όρια των μέσων επικοινωνίας. Το Ράδιο Insurgente, δημιουργοί αυτόνομων βίντεο, τα κοινοτικά ραδιόφωνα, εφημερίδες τοίχου και άλλα επικοινωνιακά εγχειρήματα. Οι πολιτιστικές δραστηριότητες στην κοινότητα, νέες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στην εξέγερση (τοιχογραφίες, μουσική, ζωγραφική, κ.λπ.). Τέχνη, κουλτούρα και επικοινωνία στην αντίσταση και στον κόσμο. Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 5: Το Άλλο Εμπόριο
Οι συνεταιρισμοί καφέ, χειροτεχνιών και άλλων ζαπατιστικών προϊόντων. Εμπειρίες συνεταιρισμών και εναλλακτικού εμπορίου στον κόσμο. Προκλήσεις, προβλήματα και προοπτικές. Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 6: Ο αγώνας για τη γη και το έδαφος
Η γη ανήκει σ’ αυτόν που τη δουλεύει. Διαχείριση της γης, αγροτική κατανομή, καταλήψεις γης, επιθέσεις σ’ αυτές, προβλήματα ορίων και συνόρων. Η εμπειρία των Ζαπατίστας. Εμπειρίες αγώνα και υπεράσπισης της γης και του εδάφους στον κόσμο.
Ολομέλεια
Προς τη Διηπειρωτική Συνάντηση
Προτάσεις για τον τόπο, την ημερομηνία, τα θέματα, τη δυναμική της συνάντησης. Γιατί μια διηπειρωτική συνάντηση; Ποιοι είμαστε και πού είμαστε; Ενημέρωση για τη διαδικτυακή διαβούλευση που πραγματοποιήθηκε από τον Νοέμβριο του 2005 έως τον Δεκέμβριο του 2006.
Στις 10 πμ έφτανε ο κόσμος που πήρε μέρος στη μεγάλη διαδήλωση στην Πόλη του Μεξικό. Η διαδήλωση έγινε σε ένδειξη αλληλεγγύης στον λαό του Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο και στους πολιτικούς κρατούμενους. Οι διαδηλωτές πορεύτηκαν από μια πλατειά κοντά στην πρεσβεία των ΗΠΑ μέχρι την κεντρική πλατεία της Πόλης του Μεξικό. Η πορεία είχε μήκος γύρω στα 6 χιλιόμετρα και ξεπέρναγε κατά πολύ την πρωτομαγιάτικη πορεία στην Πόλη του Μεξικό. Η πλειοψηφία του κόσμου (90.000) ήταν από την Πόλη του Μεξικό, αλλά υπήρχαν αντιπροσωπίες της Άλλης Καμπάνιας από όλες τις πολιτείες του Μεξικού. Η πορεία ήταν δυναμική και είχε ειρηνικό χαρακτήρα. Μεγάλο κομμάτι των διαδηλωτών ήταν οπλισμένο με ματσέτες, τσάπες, ξύλα και είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους (παρόλο που η κυβέρνηση της πολιτείας είχε κάνει έκκληση να είναι άοπλοι) για την αυτοπροστασία τους από τις δυνάμεις καταστολής, οι οποίες μπροστά στον μεγάλο όγκο της διαδήλωσης φρόντισαν να μην είναι εμφανείς στους διαδηλωτές. Επικεφαλής της πορείας ήταν πρώην κρατούμενοι/ες από το Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο που φόραγαν τα ρούχα της φυλακής τα οποία και έκαψαν στο τέλος της πορείας. Έγιναν ανακοινώσεις από τους κρατούμενους και την Αμέρικα Δελ Βάλλε η οποία είναι στέλεχος του Μετώπου των Λαών για την Υπεράσπιση της Γης. Τη συγκέντρωση έκλεισε με λόγο του ο Μάρκος.
Ιούνιος 2006. Η Άλλη Καμπάνια. Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο και Οαχάκα Πολιτικοί/ες κρατούμενοι/ες
Από τις πιο παράλογες συλλήψεις κατά τη διάρκεια της επιχείρησης των αστυνομικών δυνάμεων στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο ήταν αυτή του Arnulfo Pacheco Cervantes, 55 ετών, παραπληγικού, που βρίσκεται στη φυλακή του Σαντιαγκίτο κατηγορούμενος για απαγωγή. Ο Arnulfo Pacheco συνελήφθη στις 4 Μαΐου, όταν όργανα της πολιτειακής αστυνομίας του Μεξικό εισέβαλαν στο σπίτι του, τον ξυλοκόπησαν άγρια και αφού τον έσυραν μέχρι το φορτηγό της αστυνομίας τον πέταξαν κυριολεκτικά στην καρότσα του, όπως πετάμε μια σακούλα σκουπιδιών. Η σύζυγός του, στην προσπάθειά της να εξηγήσει στους αφηνιασμένους εισβολείς την κλινική του κατάσταση, ξυλοκοπήθηκε επίσης άγρια και συνελήφθη. Η κατάσταση όμως του Arnulfo Pacheco είναι κρίσιμη. «Βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα μεταξύ ζωής και θανάτου» έχοντας 5 πλευρά σπασμένα χωρίς καμιά ιατρική παρακολούθηση και φροντίδα από τους γιατρούς της φυλακής. Μόλις πριν λίγες μέρες, ένα μήνα μετά τη σύλληψη και τον ξυλοδαρμό του, «μπόρεσαν» να του χορηγήσουν μερικά χάπια παρακεταμόλης για να αντέχει τους πόνους.
Ο Jorge Armando Aguilar Ramirez, 23 ετών, συνελήφθη κατά τη διάρκεια της εισβολής της αστυνομίας και κρατείται στη φυλακή του Σαντιαγκίτο. Πάσχει από νοητική καθυστέρηση.
Ο Jorge Salinas, στέλεχος της συνδικαλιστικής οργάνωσης Τηλεφωνητών Ζαπατίστας, συνελήφθη στις 4 Μαΐου στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο και μεταφέρθηκε στη φυλακή του Σαντιαγκίτο με τραύματα στο κεφάλι και σπασμένα χέρια. Η επίθεση που δέχθηκε από 20 τουλάχιστον αστυνομικούς, η οποία καταγράφηκε σε βίντεο και φωτογραφίες, ήταν ανελέητη. Τον είδαμε στις φωτογραφίες να τον χτυπούνε βάναυσα, με σπασμένα χέρια και πλημμυρισμένο στο αίμα, να ουρλιάζει από τους πόνους, να μεταφέρεται στην κυριολεξία σηκωτός στο φορτηγό της αστυνομίας. Απελευθερώθηκε με εγγύηση και τώρα έχει κινήσει νομικές διαδικασίες εναντίον του Fox, του κυβερνήτη της πολιτείας του Μεξικό και όλων των φυσικών αυτουργών των βασανιστηρίων και της καταστολής.
«Ας βάλουν ό,τι θέλουν», λέει η Magdalena Garcia Duran, ιθαγενής mazahua, «δεν πρόκειται να δηλώσω τίποτε γιατί δεν ξέρω από νόμους. Ζήτησα μετάφραση, μου αρνήθηκαν, ζήτησα δικηγόρο, μου αρνήθηκαν. Δεν δήλωσα τίποτα, ας βάλουν αυτοί ό,τι θέλουν». Μιλά με θυμό και οργή για τα βασανιστήρια που δέχθηκε αυτή και οι υπόλοιπες συγκρατούμενές της, το χειρότερο είδος βασανιστηρίων, τα σεξουαλικά. «Θα συνεχίσουμε μέχρι να πεθάνουμε αν χρειαστεί, περιμένοντας αυτό που πρόκειται να έρθει. Μη μας ξεχνάτε».
Μετά την πορεία στην Πόλη του Μεξικό, στις 28 Μαΐου το απόγευμα, τα μέλη της Άλλης Καμπάνιας της Τσιάπας πήγαν έξω από τη φυλακή του Σαντιαγκίτο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στις/στους κρατούμενες/ους. Εκεί παρέμειναν όλη νύχτα, μαζί με τους συγγενείς και συντρόφους των κρατουμένων που έχουν κατασκηνώσει έξω από τις φυλακές από τις πρώτες κιόλας μέρες, φωνάζοντας συνθήματα.
Στο μεταξύ οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται
Στις αρχές Ιουνίου πραγματοποιήθηκε πορεία συγγενών κατοίκων του Ατένκο, του FPDT και με τη συμμετοχή 10 οργανώσεων φοιτητών, δασκάλων, μαθητών και εργαζομένων από την Οαχάκα, το Μιτσοακάν και την πολιτεία του Μεξικό, η οποία ξεκίνησε από το Ατένκο και κατέληξε στην έδρα της πολιτειακής κυβέρνησης, στην Τολούκα. Φθάνοντας στο κυβερνείο, οι διαδηλωτές φωνάζοντας «Δολοφόνοι, βιαστές» βρήκαν τις πόρτες κλειστές. Μάταια προσπάθησε μια επιτροπή 20 μελών του FPDT να συναντηθεί με τον υπουργό διοίκησης της πολιτείας. Από τα μεγάφωνα ακούγεται η περήφανη φωνή της America del Valle να λέει: «Δεν θα αφήσω να με φυλακίσουν, δεν πρόκειται να παραδοθώ. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι με όλες μου τις δυνάμεις απ’ όπου κι αν βρίσκομαι». Μέσα από το μαγνητοφωνημένο μήνυμά της καλεί τους συγκεντρωμένους (και όχι μόνο), να συνεχίσουν τον αγώνα για δικαιοσύνη. «Ως γυναίκες, με τη λέξη αξιοπρέπεια ως πρώτο μας όνομα, θέλουμε να ξέρετε ότι θα αγωνιζόμαστε αδιάκοπα ώστε αυτές οι επιθέσεις να μη μείνουν ατιμώρητες, γιατί αυτό που έκαναν δεν ήταν μόνο ταπεινωτικό. Προσπάθησαν να μας ξεριζώσουν τη ζωή. Ούτε με το να θυσιάσουν 8 ή 40 αστυνομικούς πρόκειται να πληρώσουν για την ατιμία τους. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να πέσουν οι πραγματικοί υπεύθυνοι που ισοπέδωσαν σπίτια ή πραγματοποίησαν βιασμούς, ξυλοδαρμούς και χτυπήματα. Σας προειδοποιούμε ότι δεν έχουμε ξεχάσει ποιος δολοφόνησε τον Javier Cortes. Και δεν χρειάζεται να στρέψουμε το βλέμμα μας, βρίσκεται ανάμεσά σας, και, αν δε θέλετε να κάνετε την ατιμία σας μεγαλύτερη, καλύτερα να φροντίσετε τους συντρόφους μας».
Και ενώ συνέβαιναν αυτά στην Τολούκα…
Ένα κομβόι αστυνομικών δυνάμεων αντιμετώπισης ταραχών, της υπηρεσίας της Πολιτειακής Ασφάλειας, εισβάλει, τρεις φορές κατά τη διάρκεια της μέρας, στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο, σταματώντας προκλητικά μπροστά από τις σκηνές που έχουν στηθεί στο κέντρο της πόλης από τους συντρόφους των κρατουμένων, καταγράφοντάς τους. Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής βρίσκονταν στη συγκέντρωση της Τολούκα. Αμέσως το FPDT μπαίνει σε κατάσταση συναγερμού. Προς το απόγευμα οι κάτοικοι συγκεντρώνονται έξω από το δημαρχείο απαιτώντας εξηγήσεις για τη νέα προσπάθεια εκφοβισμού. «Αναρωτιόμαστε τι σκέφτεται η κυβέρνηση όταν στέλνει τους αστυνομικούς της. Να προκαλέσει βία;» Θεωρώντας την ενέργεια αυτή προκλητική, προειδοποιούν τις αρχές να μην ξαναστείλουν αστυνομικές δυνάμεις γιατί διαφορετικά θα τους διώξουν με τη βία.
Παράλληλα, γίνεται γνωστό ότι παρόμοιες «περιπολίες» έγιναν και στις γειτονικές κοινότητες Acuexcomac, Nexquipayac και τον οικισμό Fransisco Madero. Παρά τις προειδοποιήσεις των κατοίκων τη νύχτα, κάνουν πάλι την εμφάνισή τους οι αστυνομικές δυνάμεις. Η νυχτερινή αυτή εισβολή προκάλεσε πανικό στα μικρά παιδιά που δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν τις βαναυσότητες της 4ης Μαΐου και τη δολοφονία του 14χρονου Javier. Προς μεγάλη έκπληξη των μπάτσων, ο αρχικός φόβος μετατράπηκε σε οργή που αποτυπωνόταν στα πρόσωπα και τις κινήσεις των κατοίκων. Οι αστυνομικές δυνάμεις αποχωρούν, και την επόμενη μέρα οι κάτοικοι των τριών κοινοτήτων και του οικισμού Fransisco Madero απαιτούν από τις δημοτικές αρχές την αποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων, να σταματήσουν οι διώξεις και οι παρενοχλήσεις εναντίον των κατοίκων και να απελευθερωθούν άμεσα και χωρίς όρους οι κρατούμενοι σύντροφοί τους.
4 Ιουνίου
Με τη συμπλήρωση ενός μήνα από την αστυνομική εισβολή, κάτοικοι του δήμου, κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, πραγματοποίησαν πορεία από το Ατένκο προς τις γειτονικές κοινότητες. Κατά τη διάρκεια της πορείας, περνώντας από τα σπίτια αυτών που διευκόλυναν το έργο των μπάτσων υποδεικνύοντας τα σπίτια των μελών και συμπαθούντων του FPDT (ένας από τους οποίους μάλιστα ήταν θείος του 14χρονου Javier), οι διαδηλωτές εξοργισμένοι, κουνώντας απειλητικά τις ματσέτες, αρχίζουν να φωνάζουν «Καταδότες! Καταδότες!». Παράλληλα, το FPDT πραγματοποίησε και αυτό πορεία στις κοινότητες Magdalena Panoaya και San Miguel Tocuila του Texcoco με το σύνθημα «Δεν είμαστε όλοι, λείπουν οι κρατούμενοι!». Και οι δύο πορείες κατέληξαν στο auditorio Emiliano Zapata του Ατένκο όπου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση και συνέλευση.
Η συνταγματάρχης Aurora (κατά κόσμον Gloria Arenas) του ERPI (Επαναστατικού Στρατού του Εξεγερμένου Λαού), αντάρτικου στρατού του Γκερέρο που δημιουργήθηκε μετά τη διάσπαση του άλλου αντάρτικου της πολιτείας, του EPR, και μέλος της Άλλης Καμπάνιας και της Έκτης Διακήρυξης, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από τη φυλακή Chiconautla όπου κρατείται, απαιτώντας την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων του Ατένκο, την ακύρωση των ενταλμάτων σύλληψης εναντίον των μελών του FPDT και την τιμωρία των υπευθύνων των βιασμών και των βασανιστηρίων. Η Gloria Arenas, σε τηλεφωνική συνέντευξή της στην εφημερίδα Jornada, χαρακτηρίζει τις φυλακές του Σαντιαγκίτο και κυρίως της Λα Πάλμα «φέρετρο». Η Gloria Arenas δηλώνει μέλος της Άλλης Καμπάνιας «με όποιες συνέπειες μπορεί να έχει κάτι τέτοιο... Το κανάλι για τους λαϊκούς αγώνες μέσω του ειρηνικού δρόμου προσφέρεται στην Άλλη Καμπάνια[?]». Συνεχίζει λέγοντας ότι αν το κράτος εξακολουθήσει αυτή την κατασταλτική τακτική και δεν αποδώσει δικαιοσύνη, θα οδηγήσει στη νομιμοποίηση του ένοπλου αγώνα. «Δεν κάνω κάλεσμα για ένοπλο αγώνα. Είμαι μέλος της Άλλης Καμπάνιας και είμαι πεισμένη ότι, στις παρούσες συνθήκες, αυτό το κίνημα είναι η μοναδική εναλλακτική. Είναι πολύ σημαντικό να πούμε ότι η Άλλη Ζαπατίστικη Καμπάνια είναι μια πρωτοβουλία πολύ ευρεία που επιμένει στην ειρηνική επιλογή. Δεν έπεσε στην πρόκληση. Και μιλάω ως πρώην μαχητής μιας πολιτικοστρατιωτικής οργάνωσης».
19 Ιουνίου
Στις αίθουσες ακρόασης των φυλακών του Σαντιαγκίτο, μέλη της Άλλης Καμπάνιας, συγγενείς και σύντροφοι των κρατουμένων πραγματοποίησαν συγκέντρωση αλληλεγγύης. Καίγοντας τα εκλογικά τους βιβλιάρια έκαναν κριτική στο πολιτικό σύστημα της χώρας, τα πολιτικά κόμματα, απορρίπτοντας την «φάρσα των εκλογών της 2ας Ιουλίου». «Τα πολιτικά κόμματα και οι υποψήφιοί τους είναι συνένοχοι για την καταστολή», λέει ένας σύντροφος που βρίσκεται εδώ και πάνω από ένα μήνα στις σκηνές που έχουν στηθεί έξω από τις φυλακές του Σαντιαγκίτο. Λίγα μέτρα πιο κάτω, κρατούμενοι/ες περιμένουν να περάσουν από εισαγγελέα προκειμένου να εξεταστεί το αίτημά τους για αναθεώρηση της δικαστικής απόφασης φυλάκισής τους. Συνθήματα όπως «Cesar κράτα, ο λαός ξεσηκώνεται!», που επαναλαμβάνονται για κάθε έναν από τους κρατούμενους, δονούν τις φυλακές. Γράμματα και χαρτάκια ανταλλάσσονται μεταξύ κρατουμένων, συγγενών και συντρόφων. Σε ένα από αυτά, μια από τις γυναίκες κρατούμενες, γράφει: «Μου δίνει μεγάλη δύναμη όταν σας βλέπω, όταν σας ακούω να φωνάζετε. Αισθάνομαι ότι το γεγονός ότι βρισκόμαστε εδώ θα γίνει η αφορμή να ενωθούν πολλές ομάδες της Άλλης Καμπάνιας για να καταφέρουν ώστε αυτό που περνάμε να αξίζει τον κόπο και, αν και αργούμε να βγούμε έξω, θα έχουμε καταφέρει να δυναμώσει η Άλλη Καμπάνια. Όταν σας βλέπω όλους όσους αγωνίζεστε έξω, σκέφτομαι ότι δεν έκανα λάθος».
2 Ιουλίου
Η παμμεξικανική πορεία της Άλλης Καμπάνιας για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων ξεκίνησε περίπου στις 11 το πρωί από το μνημείο του Angel de la Independência, δίπλα στην αμερικάνικη πρεσβεία. 25.000 περίπου συμμετείχαν με παλμό, συνθήματα, μουσικές, έχοντας στην κορυφή τους πρώην κρατουμένους του Ατένκο, το FPDT. Δονώντας τους άδειους από περαστικούς (λόγω εκλογών) δρόμους του κέντρου, κατάφεραν να «εισβάλουν στο ημερολόγιο των από πάνω», απαιτώντας την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων και καταγγέλλοντας την εκλογική φάρσα. Κάτοικοι του Ατένκο να χτυπούν τις ματσέτες τους, οι σύντροφοι του Aléxis Benhumea, ιθαγενείς, αναρχικοί, punks, κομμουνιστές, ελευθεριακοί, εργάτες, αγρότες, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι, εργαζόμενες/οι του σεξ, καλλιτέχνες, μέλη της Άλλης Καμπάνιας από τις 32 πολιτείες του Μεξικού. Συνθήματα όπως «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους», «Δεν είμαστε μόνες και μόνοι, λείπουν οι κρατούμενοι», «Ψήφος αιμοσταγής», «Μη διαλέγεις βασανιστή, επίλεξε την ελευθερία», «Μπορούν να μας φυλακίσουν, να μας σκοτώσουν, αλλά ποτέ δε θα μας κάνουν να σωπάσουμε», «Τα όνειρά μας για ελευθερία και δικαιοσύνη δεν χωράνε στις κάλπες σας», φωνάζονται, γράφονται στους τοίχους, στα πανό, στις βιτρίνες των τραπεζών και των μεγάλων καταστημάτων, ακόμα και στις ασπίδες των ΜΑΤ. Στη θέα των διμοιριών που φύλαγαν σαν υπάκουα σκυλιά τα κτίρια των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων και κρατικών οργανισμών, οι διαδηλωτές φωνάζουν οργισμένοι «Δολοφόνοι, Βιαστές». Η πλειοψηφία των διαδηλωτών ήταν καλυμμένη με κουκούλες, μαντίλια, καπέλα, γυαλιά, μπλούζες, προκειμένου να μην είναι αναγνωρίσιμοι από τους χιλιάδες ασφαλίτες που κυκλοφορούσαν και φωτογράφιζαν. Εκτός από τους χιλιάδες μεξικανούς, σημαντική ήταν και η παρουσία internacionales, από Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Αργεντινή, Λίβανο, Κολομβία, ΗΠΑ, Ελλάδα, Νικαράγουα, Σουηδία, που εξέφραζαν την αλληλεγγύη τους στον αγώνα των από τα κάτω για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία. Όχι την αστική δημοκρατία που γιόρταζαν οι υποψήφιοι και ψηφοφόροι του PAN, του PRI και του PRD βγάζοντας στην αγορά ο καθένας το εμπόρευμά του. Αλλά την άμεση δημοκρατία των από τα κάτω, των οποίων οι ιδέες αυτών που οι ιδέες τους δεν αποτελούν εμπόρευμα.
Φτάνοντας η πορεία στο Zocalo, την κεντρική πλατεία της πόλης, γύρω στη μία το μεσημέρι, ακούγεται από τα μεγάφωνα ο ζαπατίστικος ύμνος. Η συγκέντρωση ξεκινά και ο Subcomandante Marcos σε ρόλο «παρουσιαστή» αρχίζει λέγοντας: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία αυτής της χώρας, τη μέρα των εκλογών, εμείς που δεν κοιτάμε προς τα πάνω έχουμε επιτέλους ένα μέρος προς το οποίο να κοιτάξουμε και να οργανωθούμε, από τα κάτω και προς τα αριστερά». «Σήμερα ο λαός θα έχει προς τα πού να κοιτάξει και να ακούσει». Πρώτη το λόγο παίρνει η εκπρόσωπος του FPDT, η οποία μίλησε για τους αγώνες του λαού του Ατένκο να σταματήσει ένα μεγάλο σχέδιο, όπως ήταν αυτό της κατασκευής του αεροδρομίου, για την αλληλεγγύη που προσφέρουν πάντα σε όσους την έχουν ανάγκη, σε όσους αγωνίζονται από τα κάτω. Προειδοποιώντας την κυβέρνηση ότι «με το να θυσιάσουν μερικά σκυλιά δεν πρόκειται να κοροϊδέψουν κανέναν», τόνισε ότι «το θέατρο που έστησε η ομοσπονδιακή και πολιτειακή κυβέρνηση στο Ατένκο κατέρρευσε χάρις στην υποστήριξη όλων σας» και ευχαρίστησε για τη διεθνή αλληλεγγύη που είχε ο αγώνας τους. Τέλος, χαιρετίζει και εκ μέρους των κρατουμένων του FPDT την Άλλη Καμπάνια ως ένα χώρο ανοιχτό. Στη συνέχεια το μικρόφωνο δίνεται από τον Subcomandante Marcos στους εκπροσώπους των διάφορων γεωγραφικών περιφερειών της Άλλης Καμπάνιας που διαβάζουν τα κείμενα που γράφτηκαν και αποφασίστηκαν από τη γενική συνέλευση της προηγούμενης μέρας συνθέτοντας ένα πολιτικό ντοκουμέντο – απάντηση της Άλλης Καμπάνιας ενάντια στις εκλογές και το πολιτικό σύστημα, με βασικό άξονα την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων.
Ξεκινούν οι ομιλητές των πολιτειών του βόρειου Μεξικού, κάνοντας κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα και συγκεκριμένα στην κυριαρχία του στον πολιτισμό και την τέχνη. «Πάνω το μίσος απέναντι στον αδύναμο, πάνω η κακομεταχείριση, η περιφρόνηση, τα χτυπήματα, ο βιασμός, η δολοφονία. Πάνω λένε ότι το καλλιτεχνικό έργο και ο καλλιτέχνης είναι ένα ακόμα πράγμα. Ότι είναι τα αφεντικά του αέρα και όχι μόνο του αέρα αλλά και των φωνών που κυκλοφορούν μέσα του, αφού με το νόμο Televisa, τα άλλα κόλπα και σχέδια, θέλουν να ακούνε όλοι το ραδιόφωνό τους, την τηλεόρασή τους, που παραμένει η ίδια ανοησία, που εξαπατά και λέει ψέματα».
Συνεχίζουν οι ομιλητές των πολιτειών του κέντρου, που έχουν αναλάβει το πολιτικό σκέλος του «ντοκουμέντου» και αναφέρονται στο σύνθημα «κυβερνάμε υπακούοντας», όπου ο λαός κυβερνά και η κυβέρνηση υπακούει.
Οι εκπρόσωποι του νότου εκθέτουν, τι άλλο, το οικονομικό σκέλος. «Κλέβοντας την αξιοπρέπειά μας οι από πάνω μάς μετατρέπουν σε σκλάβους τους και αποφασίζουν για το δικό μας μέλλον». Μιλούν για τις ανισότητες, τις προσβολές, την περιφρόνηση που υφίστανται οι ιθαγενείς, οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι, οι φορείς του AIDS, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι εργαζόμενες/οι του σεξ.
Μια chiapaneca ιθαγενής tojolabal, εκπροσωπώντας το νοτιανατολικό Μεξικό, αναφέρεται στις συνθήκες στις οποίες ζουν οι από τα κάτω αλλά και στους αγώνες τους.
Η συγκέντρωση θα κλείσει με τον εκπρόσωπο των πρώην κρατουμένων, που με πάθος θα μιλήσει για τον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων για ελευθερία και δικαιοσύνη.
Την ίδια μέρα πραγματοποιήθηκαν επίσης συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, κλεισίματα δρόμων και κινητοποιήσεις σε πολλές πολιτείες του Μεξικού. Στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο οι κάτοικοι έκαψαν τα εκλογικά τους βιβλιάρια.
10 Ιουλίου
Ξεκινούν απεργία πείνας οι δύο ζαπατίστας πολιτικοί κρατούμενοι των φυλακών της Tacotalpa του Tabasco, οι οποίοι βρίσκονται στη φυλακή εδώ και 10 χρόνια. Παράλληλα, θα στηθούν σκηνές έξω από τις φυλακές από συγγενείς και συντρόφους των κρατουμένων ως ένδειξη αλληλεγγύης.
1 Νοεμβρίου
Χιλιάδες άνδρες και γυναίκες από τις βάσεις στήριξης του EZLN μπλόκαραν όλους τους δρόμους της Τσιάπας ως ένδειξη αλληλεγγύης στα αδέρφια τους της Οαχάκα. Σε κάποιες περιοχές, όπως στην περιοχή της Τίλα, στη βόρεια ζώνη, απειλήθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία. Σε κάποια από τα μπλόκα υπήρχε μικροφωνική όπου διαβάζονταν μηνύματα συμπαράστασης στον αγωνιζόμενο λαό της Οαχάκα καθώς και ενημερωτικά δελτία από την APPO και τα εναλλακτικά ΜΜΕ.
20 Νοεμβρίου
Χιλιάδες ιθαγενείς κάτοικοι της Τσιάπας, από τις βάσεις στήριξης του EZLN, μπλόκαραν με επιτυχία πολλούς μεγάλους δρόμους και τις εθνικές οδούς της πολιτείας, υπερασπίζοντας τους λαούς της γειτονικής Οαχάκα. Τα narconews [χρειάζεται υποσημείωση, επεξήγηση] επιβεβαίωσαν ότι τα μπλόκα ξεκίνησαν στις 5.00πμ τη Δευτέρα στις 20 Νοεμβρίου και σταμάτησαν την κυκλοφορία στους ακόλουθους δρόμους:
Tuxtla Gutierrez - San Cristobal (εθνική οδός)
Tuxtla Guetierrez - San Cristoball (παλαιός δρόμος)
San Cristobal - Comitan
San Cristobal - Chamula
San Cristobal - Tenejapa
San Cristobal - Simojovel
Ocosinco - San Cristobal
Palenque - Ocosingo.
Επίσης επιβεβαιώθηκε ότι υπήρξαν σχέδια μπλοκαρίσματος των παρακτίων οδών συμπεριλαμβανομένης της εθνικής οδού PanAmerican, σε διάφορα σημεία από την Tapachula μέχρι τα σύνορα της Οαχάκα.
Σε καθένα από τα μπλόκα Ζαπατίστας με κουκούλες (ο αριθμός τους ποίκιλε από εκατοντάδες μέχρι χιλιάδες) έμειναν σιωπηλοί σε διάταξη κατά πλάτος των δρόμων.
Η εθνική γιορτή μνήμης για τη μεξικάνικη επανάσταση του 1910, στις 20-11, είναι κανονικά μέρα ταξιδιών ειδικά για τουριστικούς προορισμούς όπως η ορεινή πόλη San Cristobal de Las Casas. Ωστόσο εκεί, αυτό το πρωινό, πολλοί μικρομαγαζάτορες κράτησαν τα μαγαζιά τους σε ώρες που κανονικά ήταν ανοιχτά [?]. Ως αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι είτε αποφάσισαν να σεβαστούν την «εθνική απεργία για την υπεράσπιση της Οαχάκα» που καλέστηκε γι’ αυτή τη μέρα είτε απλά δεν μπόρεσαν να πάνε για δουλειά λόγω των μπλόκων. Οι δρόμοι του San Cristobal παραμένουν παραδόξως ήσυχοι, με μικρή κίνηση.
Ένα από τα μπλόκα που έγιναν στην Τσιάπας βρισκόταν στις κεντρικές διασταυρώσεις που οδηγούν σε Villahermosa, Merida και Palenque, και το κρατούσαν εκατοντάδες ζαπατίστας. Στη συγκεκριμένη διασταύρωση υπάρχουν στρατόπεδα του στρατού, μπλόκα της Migrasion (Αλλοδαπών) και λίγο πιο κάτω της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (AFI). Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν ελικόπτερα πετώντας απειλητικά πολύ χαμηλά και τραβώντας βίντεο και φωτογραφίες, ενώ λίγο πιο κάτω προς Palenque, στις φυλακές, βρισκόταν η Policia Sectorial. Ωστόσο τα πράγματα δεν εντάθηκαν. Το μπλόκο ήταν καλά οργανωμένο και σε οποιαδήποτε προσπάθεια καταστολής θα είχαν την ανάλογη απάντηση. Όλοι οι combas είχαν από μια ματσέτα κι ένα παλούκι.
2 Δεκεμβρίου
Ανακοίνωση της Παράνομης Επαναστατικής Ιθαγενικής Επιτροπής - Γενική Διοίκηση του Ζαπατιστικού Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση
Στο λαό του Μεξικού
Στους λαούς του κόσμου
Αδέλφια
Η επίθεση που δέχθηκε και δέχεται ο αδελφός λαός της Οαχάκα δεν μπορεί να αγνοείται από όσες και όσους αγωνιζόμαστε για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία σε όλες τις γωνιές του πλανήτη.
Για αυτό, ο EZLN καλεί όλους τους έντιμους ανθρώπους, στο Μεξικό και στον κόσμο, να προβούν άμεσα σε ενέργειες αλληλεγγύης και υποστήριξης του λαού της Οαχάκα, με τα ακόλουθα αιτήματα:
Επιστροφή όλων των αγνοούμενων ζωντανών.
Απελευθέρωση των κρατουμένων.
Απομάκρυνση του Ουλίσες Ρουίς και των ομοσπονδιακών δυνάμεων από την Οαχάκα.
Τιμωρία των ενόχων για τα βασανιστήρια, τους βιασμούς και τις δολοφονίες.
Με λίγα λόγια: Για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη για το λαό της Οαχάκα.
Κάνουμε έκκληση για μια παγκόσμια εκστρατεία, όπου θα γίνει γνωστό, με όλους τους τρόπους και σε όλα τα πιθανά μέρη, αυτό που συνέβη και συμβαίνει στην Οαχάκα. Ο καθένας και η καθεμιά ας επιλέξει τον τρόπο, το χρόνο και τον τόπο.
Κάνουμε έκκληση αυτές οι ενέργειες να καταλήξουν σε μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΑΧΑΚΑ, ΣΤΙΣ 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2006.
Ο λαός της Οαχάκα δεν είναι μόνος. Πρέπει να το πούμε και να το δείξουμε, σε αυτόν και σε όλους.
Μεξικό
Εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος
30-31 Δεκεμβρίου 2006, 1-2 Ιανουαρίου2007
Πρώτη Συνάντηση των Λαών των Ζαπατίστας
Οι άντρες και γυναίκες Ζαπατίστας σας καλούμε να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε ιδέες και εμπειρίες στα ακόλουθα τραπέζια εργασιών και στις ολομέλειες, στην πρώτη Συνάντηση των Λαών των Ζαπατίστας και των Λαών του Κόσμου, που πραγματοποιείται στο Καρακόλ του Οβεντίκ, από τις 30-31 Δεκεμβρίου 2006 έως την 1-2 Ιανουαρίου 2007.
Εναρκτήριο Τραπέζι: Αυτονομία και Άλλη Διακυβέρνηση
Τι σημαίνει αυτόνομη διακυβέρνηση; Ποιες είναι οι προκλήσεις; Τι σημαίνει αυτονομία για τους Ζαπατίστας; Τι σημαίνει να διοικείς υπακούοντας; Προκλήσεις και προοπτικές.
Τραπέζι Εργασίας 1: Η Άλλη Εκπαίδευση
Πώς είναι η αυτόνομη εκπαίδευση των Ζαπατίστας; Ποια η διαδικασία της; Τι προβλήματα αντιμετωπίζει; Ποιες είναι οι εμπειρίες της αυτόνομης, τοπικής, λαϊκής εκπαίδευσης ή τα εναλλακτικά εκπαιδευτικά προγράμματα σε άλλους λαούς του κόσμου; Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 2: Η Άλλη Υγεία
Πώς είναι το σύστημα υγείας των Ζαπατίστας; Τι προκλήσεις αντιμετωπίζουν; Ποιες είναι οι κατακτήσεις του; Ποιες οι δυσκολίες του; Άλλες εμπειρίες της άλλης υγείας στον κόσμο. Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 3: Γυναίκες
Ο αγώνας για την ισότητα. Οι προκλήσεις και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι ινδιάνες γυναίκες Ζαπατίστας. Γυναίκες και αυτονομία. Οι μικρές κατακτήσεις τους και οι προοπτικές. Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 4: Η Άλλη Επικοινωνία, η Άλλη Τέχνη και η Άλλη Κουλτούρα
Δίκτυα και χώροι συνάντησης. Η εμπειρία των Ζαπατίστας, τα όρια των μέσων επικοινωνίας. Το Ράδιο Insurgente, δημιουργοί αυτόνομων βίντεο, τα κοινοτικά ραδιόφωνα, εφημερίδες τοίχου και άλλα επικοινωνιακά εγχειρήματα. Οι πολιτιστικές δραστηριότητες στην κοινότητα, νέες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στην εξέγερση (τοιχογραφίες, μουσική, ζωγραφική, κ.λπ.). Τέχνη, κουλτούρα και επικοινωνία στην αντίσταση και στον κόσμο. Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 5: Το Άλλο Εμπόριο
Οι συνεταιρισμοί καφέ, χειροτεχνιών και άλλων ζαπατιστικών προϊόντων. Εμπειρίες συνεταιρισμών και εναλλακτικού εμπορίου στον κόσμο. Προκλήσεις, προβλήματα και προοπτικές. Συμμετέχουν εκπρόσωποι των 5 Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης και των αυτόνομων δήμων και όσοι/ες θέλουν να αφηγηθούν τις εμπειρίες τους.
Τραπέζι Εργασίας 6: Ο αγώνας για τη γη και το έδαφος
Η γη ανήκει σ’ αυτόν που τη δουλεύει. Διαχείριση της γης, αγροτική κατανομή, καταλήψεις γης, επιθέσεις σ’ αυτές, προβλήματα ορίων και συνόρων. Η εμπειρία των Ζαπατίστας. Εμπειρίες αγώνα και υπεράσπισης της γης και του εδάφους στον κόσμο.
Ολομέλεια
Προς τη Διηπειρωτική Συνάντηση
Προτάσεις για τον τόπο, την ημερομηνία, τα θέματα, τη δυναμική της συνάντησης. Γιατί μια διηπειρωτική συνάντηση; Ποιοι είμαστε και πού είμαστε; Ενημέρωση για τη διαδικτυακή διαβούλευση που πραγματοποιήθηκε από τον Νοέμβριο του 2005 έως τον Δεκέμβριο του 2006.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
